USTAWA
z dnia 27 kwietnia 2001 r.
o odpadach
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1.
1. Ustawa określa zasady postępowania z odpadami w sposób zapewniający ochronę
życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego
rozwoju, a w szczególności zasady zapobiegania powstawaniu odpadów lub
ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko, a
także odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
2. Przepisy ustawy nie naruszają postanowień działu II w tytule I ustawy z dnia
27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr ..., poz. ...).
Art. 2.
1. Przepisy ustawy stosuje się także do postępowania z masami ziemnymi lub
skalnymi, jeżeli są usuwane albo przemieszczane w związku z realizacją
inwestycji lub prowadzeniem eksploatacji kopalin.
2. Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1) mas ziemnych lub skalnych usuwanych albo przemieszczanych w związku z
realizacją inwestycji lub prowadzeniem eksploatacji kopalin wraz z ich
przerabianiem, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego,
decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub o pozwoleniu na
budowę określają warunki i sposób ich zagospodarowania,
2) mas ziemnych pochodzących z pogłębiania akwenów morskich w związku z
utrzymaniem infrastruktury zapewniającej dostęp do portów, a także z
pogłębiania zbiorników wodnych, stawów, cieków naturalnych, kanałów i
rowów w związku z utrzymaniem i regulacją wód, stanowiących
niezanieczyszczony urobek, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania
przestrzennego, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub
pozwolenie wodnoprawne określają warunki i sposób ich zagospodarowania,
3) odpadów promieniotwórczych w rozumieniu przepisów prawa atomowego,
4) gazów i pyłów wprowadzanych do powietrza,
5) ścieków w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska,
6) odchodów zwierząt, obornika, gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do
rolniczego wykorzystania w sposób i na zasadach określonych w przepisach o
nawozach i nawożeniu,
7) substancji wykorzystywanych jako czynniki chłodnicze przeznaczone do
regeneracji.
3. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. -
Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 27, poz. 96, z 1996 r. Nr 106, poz.
496, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 111, poz. 726 i Nr 133, poz. 885 oraz z
1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268),
ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt,
badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z
1999 r. Nr 66, poz. 752, z 2001 r. Nr 29, poz. 320) oraz ustawy z dnia 16
marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczeniu morza przez statki (Dz.U. Nr
47, poz. 243, z 2000 r. Nr 109, poz. 1156).
Art. 3.
1. Odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z
kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa
się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany.
2. Odpady niebezpieczne są to odpady:
1) należące do kategorii lub rodzajów odpadów określonych na liście A
załącznika nr 2 do ustawy oraz posiadające co najmniej jedną z właściwości
wymienionych w załączniku nr 4 do ustawy lub
2) należące do kategorii lub rodzajów odpadów określonych na liście B
załącznika nr 2 do ustawy i zawierające którykolwiek ze składników
wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy oraz posiadające co najmniej
jedną z właściwości wymienionych w załączniku nr 4 do ustawy.
3. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) gospodarowaniu odpadami - rozumie się przez to zbieranie, transport,
odzysk i unieszkodliwianie odpadów, w tym również nadzór nad takimi
działaniami oraz nad miejscami unieszkodliwiania odpadów,
2) komunalnych osadach ściekowych - rozumie się przez to pochodzący z
oczyszczalni ścieków osad z komór fermentacyjnych oraz innych instalacji
służących do oczyszczania ścieków komunalnych oraz innych ścieków o
składzie zbliżonym do składu ścieków komunalnych,
3) magazynowaniu odpadów - rozumie się przez to czasowe przetrzymywanie lub
gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub
unieszkodliwianiem,
4) odpadach komunalnych - rozumie się przez to odpady powstające w
gospodarstwach domowych, a także odpady niezawierające odpadów
niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu
na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w
gospodarstwach domowych,
5) odpadach medycznych - rozumie się przez to odpady powstające w związku z
udzielaniem świadczeń zdrowotnych oraz prowadzeniem badań i doświadczeń
naukowych w zakresie medycyny,
6) odpadach obojętnych - rozumie się przez to odpady, które nie ulegają
istotnym przemianom fizycznym, chemicznym lub biologicznym; są
nierozpuszczalne, nie wchodzą w reakcje fizyczne ani chemiczne, nie
powodują zanieczyszczenia środowiska lub zagrożenia dla zdrowia ludzi, nie
ulegają biodegradacji i nie wpływają niekorzystnie na materię, z którą się
kontaktują; ogólna zawartość zanieczyszczeń w tych odpadach oraz zdolność
do ich wymywania, a także negatywne oddziaływanie na środowisko odcieku
muszą być nieznaczne, a w szczególności nie powinny stanowić zagrożenia
dla jakości wód powierzchniowych, wód podziemnych, gleby i ziemi,
7) odpadach ulegających biodegradacji - rozumie się przez to odpady, które
ulegają rozkładowi tlenowemu lub beztlenowemu przy udziale
mikroorganizmów,
8) odpadach weterynaryjnych - rozumie się przez to odpady powstające w
związku z badaniem, leczeniem zwierząt lub świadczeniem usług
weterynaryjnych, a także w związku z prowadzeniem badań naukowych i
doświadczeń na zwierzętach,
9) odzysku - rozumie się przez to wszelkie działania, nie stwarzające
zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na
wykorzystaniu odpadów w całości lub w części, lub prowadzące do odzyskania
z odpadów substancji, materiałów lub energii i ich wykorzystania,
określone w załączniku nr 5 do ustawy,
10) odzysku energii - rozumie się przez to termiczne przekształcanie odpadów
w celu odzyskania energii,
11) olejach odpadowych - rozumie się przez to wszelkie oleje smarowe lub
przemysłowe, które nie nadają się już do zastosowania, do którego były
pierwotnie przeznaczone, a w szczególności zużyte oleje z silników
spalinowych i oleje przekładniowe, a także oleje smarowe, oleje do turbin
i oleje hydrauliczne,
12) PCB - rozumie się przez to polichlorowane difenyle, polichlorowane
trifenyle, monometylotetrachlorodifenylometan,
monometylodichlorodifenylome-tan, monometylodibromodifenylometan oraz
mieszaniny zawierające jakąkolwiek z tych substancji w ilości powyżej
0,005% wagowo łącznie,
13) posiadaczu odpadów - rozumie się przez to każdego, kto faktycznie włada
odpadami (wytwórcę odpadów, inną osobę fizyczną, osobę prawną lub
jednostkę organizacyjną); domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi
jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości,
14) recyklingu - rozumie się przez to taki odzysk, który polega na powtórnym
przetwarzaniu substancji lub materiałów zawartych w odpadach w procesie
produkcyjnym w celu uzyskania substancji lub materiału o przeznaczeniu
pierwotnym lub o innym przeznaczeniu, w tym też recykling organiczny, z
wyjątkiem odzysku energii,
15) recyklingu organicznym - rozumie się przez to obróbkę tlenową, w tym
kompostowanie, lub beztlenową odpadów, które ulegają rozkładowi
biologicznemu w kontrolowanych warunkach przy wykorzystaniu
mikroorganizmów, w wyniku której powstaje materia organiczna lub metan;
składowanie na składowisku odpadów nie jest traktowane jako recykling
organiczny,
16) składowisku odpadów - rozumie się przez to obiekt budowlany przeznaczony
do składowania odpadów,
17) spalarni odpadów - rozumie się przez to instalację, w której zachodzi
termiczne przekształcanie odpadów w celu ich unieszkodliwienia,
18) staroście - rozumie się przez to także prezydenta miasta na prawach
powiatu,
19) stosowaniu komunalnych osadów ściekowych - rozumie się przez to
rozprowadzanie na powierzchni ziemi lub wprowadzanie komunalnych osadów
ściekowych do gleby w celu ich wykorzystywania,
20) termicznym przekształcaniu odpadów - rozumie się przez to procesy
utleniania odpadów, w tym spalania, zgazowywania, lub rozkładu odpadów, w
tym rozkładu pirolitycznego, prowadzone w przeznaczonych do tego
instalacjach lub urządzeniach na zasadach określonych w przepisach
szczegółowych,
21) unieszkodliwianiu odpadów - rozumie się przez to poddanie odpadów
procesom przekształceń biologicznych, fizycznych lub chemicznych
określonym w załączniku nr 6 do ustawy w celu doprowadzenia ich do stanu,
który nie stwarza zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska,
22) wytwórcy odpadów - rozumie się przez to każdego, którego działalność lub
bytowanie powoduje powstawanie odpadów oraz każdego, kto przeprowadza
wstępne przetwarzanie, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę
charakteru lub składu tych odpadów,
23) zbieraniu odpadów - rozumie się przez to każde działanie, w szczególności
umieszczanie w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma
na celu przygotowanie ich do transportu do miejsc odzysku lub
unieszkodliwiania,
Art. 4.
1. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się kategoriami oraz
rodzajami odpadów wymienionymi w załącznikach nr 1 i 2, składnikami odpadów
wymienionymi w załączniku nr 3 oraz właściwościami odpadów wymienionymi w
załączniku nr 4, określi w drodze rozporządzenia:
1) katalog odpadów z podziałem na grupy, podgrupy i rodzaje, uwzględniający
źródła powstawania odpadów, wraz z listą odpadów niebezpiecznych oraz ze
sposobem klasyfikowania odpadów,
2) metodykę referencyjną badań odpadów wymienionych na liście odpadów
niebezpiecznych pozwalającą na stwierdzenie, że nie posiadają one
właściwości lub składników i właściwości, które powodują, że odpady te
stanowią odpady niebezpieczne.
2. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje oraz
stężenia substancji, które powodują, że urobek pochodzący z pogłębiania
akwenów morskich w związku z utrzymaniem infrastruktury zapewniającej dostęp
do portów, a także z pogłębianiem zbiorników wodnych, stawów, cieków
naturalnych, kanałów i rowów w związku z utrzymaniem i regulacją wód, jest
zanieczyszczony, kierując się właściwościami substancji, które mogą
zanieczyścić ten urobek.
Rozdział 2
Zasady gospodarowania odpadami
Art. 5.
Kto podejmuje działania powodujące lub mogące powodować powstawanie odpadów,
powinien takie działania planować, projektować i prowadzić, tak aby:
1) zapobiegać powstawaniu odpadów lub ograniczać ilość odpadów i ich
negatywne oddziaływanie na środowisko przy wytwarzaniu produktów, podczas
i po zakończeniu ich użytkowania,
2) zapewniać zgodny z zasadami ochrony środowiska odzysk, jeżeli nie udało
się zapobiec ich powstaniu,
3) zapewniać zgodne z zasadami ochrony środowiska unieszkodliwianie odpadów,
których powstaniu nie udało się zapobiec lub których nie udało się poddać
odzyskowi.
Art. 6.
Wytwórca odpadów jest obowiązany do stosowania takich sposobów produkcji lub
form usług oraz surowców i materiałów, które zapobiegają powstawaniu odpadów lub
pozwalają utrzymać na możliwie najniższym poziomie ich ilość, a także
ograniczają negatywne oddziaływanie na środowisko lub zagrożenie życia lub
zdrowia ludzi.
Art. 7.
1. Posiadacz odpadów jest obowiązany do postępowania z odpadami w sposób zgodny
z zasadami gospodarowania odpadami, wymaganiami ochrony środowiska oraz
planami gospodarki odpadami.
2. Posiadacz odpadów jest obowiązany w pierwszej kolejności do poddania ich
odzyskowi, a jeżeli z przyczyn technologicznych jest on niemożliwy lub nie
jest uzasadniony z przyczyn ekologicznych lub ekonomicznych, to odpady te
należy unieszkodliwiać w sposób zgodny z wymaganiami ochrony środowiska oraz
planami gospodarki odpadami.
3. Odpady, których nie udało się poddać odzyskowi, powinny być tak
unieszkodliwiane, aby składowane były wyłącznie te odpady, których
unieszkodliwienie w inny sposób było niemożliwe z przyczyn technologicznych
lub nieuzasadnione z przyczyn ekologicznych lub ekonomicznych.
4. Ministrowie właściwi do spraw gospodarki, zdrowia, rolnictwa, administracji
publicznej, w zakresie swoich kompetencji, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw środowiska mogą określić, w drodze rozporządzeń,
szczegółowy sposób postępowania z niektórymi rodzajami odpadów, kierując się
potrzebą stworzenia schematów postępowania z tymi odpadami przez ich
posiadaczy.
Art. 8.
Zakazuje się postępowania z odpadami w sposób sprzeczny z przepisami ustawy oraz
przepisami o ochronie środowiska.
Art. 9.
1. Odpady powinny być w pierwszej kolejności poddawane odzyskowi lub
unieszkodliwiane w miejscu ich powstawania.
2. Odpady, które nie mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwiane w miejscu
ich powstawania, powinny być, uwzględniając najlepszą dostępną technikę lub
technologię, o której mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. -
Prawo ochrony środowiska, przekazywane do najbliżej położonych miejsc, w
których mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwione.
Art. 10.
Odpady powinny być zbierane w sposób selektywny.
Art. 11.
1. Zakazuje się mieszania odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów oraz
mieszania odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, z
zastrzeżeniem ust. 2.
2. Dopuszcza się mieszanie odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów oraz
mieszanie odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, w celu
poprawy bezpieczeństwa procesów odzysku lub unieszkodliwiania odpadów
powstałych po zmieszaniu, jeżeli w wyniku prowadzenia tych procesów nie
nastąpi wzrost zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub środowiska.
3. W przypadku gdy odpady niebezpieczne uległy zmieszaniu z innymi odpadami,
substancjami lub przedmiotami to powinny być one rozdzielone, jeżeli zostaną
spełnione łącznie następujące warunki:
1) w procesie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów powstałych po
rozdzieleniu nastąpi ograniczenie zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub
środowiska,
2) jest to technicznie możliwe i ekonomicznie uzasadnione.
4. Transport odpadów niebezpiecznych z miejsc ich powstawania do miejsc odzysku
lub unieszkodliwiania odpadów odbywa się z zachowaniem przepisów
obowiązujących przy transporcie materiałów niebezpiecznych.
5. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw gospodarki, kierując się koniecznością ograniczania negatywnego
oddziaływania na środowisko wynikającego z transportowania odpadów
niebezpiecznych, określi w drodze rozporządzenia, zakres i sposób stosowania
przepisów o transporcie materiałów niebezpiecznych do transportu odpadów
niebezpiecznych.
Art. 12.
Unieszkodliwianiu poddaje się te odpady, z których uprzednio wysegregowano
odpady nadające się do odzysku.
Art. 13.
1. Odzysk lub unieszkodliwianie odpadów może odbywać się tylko w miejscu
wyznaczonym w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym w
instalacjach lub urządzeniach, które spełniają określone wymagania, z
zastrzeżeniem ust. 2-4.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do:
1) posiadaczy odpadów prowadzących odzysk za pomocą działań określonych jako
R10 w załączniku nr 5 do ustawy,
2) osób fizycznych prowadzących kompostowanie na potrzeby własne.
3. Dopuszcza się spalanie pozostałości roślinnych, poza instalacjami i
urządzeniami, jeżeli spalanie to nie narusza odrębnych przepisów.
4. Jeżeli spalanie odpadów ze względów bezpieczeństwa jest niemożliwe w
instalacjach lub urządzeniach przeznaczonych do tego celu, wojewoda może
zezwolić na spalanie poza instalacjami lub urządzeniami, określając w drodze
decyzji miejsce spalania, ilość odpadów, warunki spalania danego rodzaju
odpadu oraz czas obowiązywania tej decyzji.
5. Instalacje oraz urządzenia do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów mogą być
eksploatowane tylko wówczas, gdy:
1) nie zostaną przekroczone standardy emisyjne, określone na podstawie
odrębnych przepisów,
2) pozostałości powstające w wyniku działalności związanej z odzyskiem lub
unieszkodliwianiem będą poddawane odzyskowi lub unieszkodliwiane z
zachowaniem wymagań określonych w ustawie.
6. W razie niedopełnienia przez posiadacza odpadów prowadzącego odzysk lub
unieszkodliwianie odpadów, obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 5 oraz w
art. 11, art. 12 i art. 25 ust. 2, wojewódzki inspektor ochrony środowiska
może wydać decyzję o wstrzymaniu tej działalności. Posiadacz odpadów pomimo
wstrzymania prowadzonej działalności jest obowiązany do usunięcia jej skutków
na własny koszt.
7. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu działalności wszczyna
się z urzędu.
8. W przypadkach określonych w ust. 6, na wniosek posiadacza odpadów,
wojewódzki inspektor ochrony środowiska może ustalić termin do usunięcia
stwierdzonych nieprawidłowości, a w razie nieusunięcia ich w tym terminie -
wstrzyma działalność związaną z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów.
9. W decyzji, o której mowa w ust. 6 i 8, określa się termin wstrzymania
działalności uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jej
zakończenia.
Rozdział 3
Plany gospodarki odpadami
Art. 14.
1. Dla osiągnięcia celów założonych w polityce ekologicznej państwa oraz
realizacji zasad, o których mowa w art. 5, a także stworzenia w kraju
zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji i urządzeń do odzysku i
unieszkodliwiania odpadów, spełniających wymagania określone w przepisach o
ochronie środowiska, opracowywane są plany gospodarki odpadami.
2. Plany te określają:
1) aktualny stan gospodarki odpadami,
2) prognozowane zmiany w zakresie gospodarki odpadami,
3) działania zmierzające do poprawy sytuacji w zakresie gospodarowania
odpadami,
4) instrumenty finansowe służące realizacji zamierzonych celów,
5) system monitoringu i oceny realizacji zamierzonych celów.
3. Plany są opracowywane na szczeblu krajowym, wojewódzkim, powiatowym i
gminnym.
4. Krajowy plan gospodarki odpadami jest opracowywany przez ministra właściwego
do spraw środowiska, a uchwalany przez Radę Ministrów.
5. Projekt wojewódzkiego, powiatowego lub gminnego planu gospodarki odpadami
opracowują odpowiednio: zarząd województwa, zarząd powiatu lub zarząd gminy.
6. Wojewódzki, powiatowy i gminny plan gospodarki odpadami stanowi część
odpowiedniego programu ochrony środowiska i jest tworzony w trybie i na
zasadach określonych w przepisach o ochronie środowiska.
7. Projekty planów podlegają zaopiniowaniu:
1) projekt planu krajowego - przez zarządy województw,
2) projekt planu wojewódzkiego - przez ministra właściwego do spraw
środowiska, zarządy powiatów i gmin z terenu województwa,
3) projekt planu powiatowego - przez zarząd województwa oraz przez zarządy
gmin z terenu powiatu,
4) projekt planu gminnego - przez zarząd województwa oraz zarząd powiatu.
8. Organy, o których mowa w ust. 7, udzielają opinii w terminie nie dłuższym
niż 2 miesiące od dnia otrzymania projektu. Nieudzielenie opinii w tym
terminie uznaje się za opinię pozytywną.
9. W miastach, w których funkcje organów powiatu sprawują organy gminy, plan
gospodarki odpadami obejmuje zadania planu powiatowego i gminnego. Projekt
planu jest opiniowany przez zarząd województwa.
10. Dla obszaru miasta stołecznego Warszawy zarząd powiatu warszawskiego
opracowuje projekt wspólnego planu gospodarki odpadami, obejmujący zadania
planu powiatowego i gminnego, który jest opiniowany przez zarząd województwa
mazowieckiego oraz zarządy gmin z terenu powiatu warszawskiego; plan ten
uchwala rada powiatu warszawskiego.
11. Zarządy gmin, będących członkami związków międzygminnych, mogą opracować
jeden projekt wspólnego planu gospodarki odpadami, obejmujący zadania
gminnego planu gospodarki odpadami. Projekt planu jest opiniowany przez
zarządy województw i powiatów, na których terenie położone są gminy.
12. Zarządy powiatów, będących członkami związków powiatów, mogą opracować jeden
projekt wspólnego planu gospodarki odpadami, obejmujący zadania powiatowego
planu gospodarki odpadami. Projekt planu jest opiniowany przez zarządy
województw, na terenie których położone są powiaty oraz zarządy gmin z terenu
tych powiatów.
13. Minister właściwy do spraw środowiska, zarząd województwa, zarząd powiatu i
zarząd gminy składają co 2 lata, odpowiednio Radzie Ministrów, sejmikowi
województwa, radzie powiatu i radzie gminy, sprawozdanie z realizacji planu
gospodarki odpadami.
14. Plany gospodarki odpadami podlegają aktualizacji nie rzadziej niż co 4 lata.
Art. 15.
1. Plany gospodarki odpadami powinny być opracowywane zgodnie z polityką
ekologiczną państwa.
2. Wojewódzki, powiatowy lub gminny plan gospodarki odpadami powinien być
opracowywany zgodnie z planami wyższego szczebla.
3. Krajowy, wojewódzki, powiatowy lub gminny plan gospodarki odpadami określa w
szczególności:
1) rodzaj, ilość i źródło pochodzenia odpadów, które mają być poddane
procesom odzysku lub unieszkodliwiania,
2) rozmieszczenie istniejących instalacji i urządzeń do odzysku lub
unieszkodliwiania odpadów wraz z wykazem podmiotów prowadzących
działalność w tym zakresie,
3) działania zmierzające do zapobiegania powstawaniu odpadów lub
ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko
oraz prawidłowego postępowania z nimi, w tym ograniczenia ilości odpadów
ulegających biodegradacji zawartych w odpadach komunalnych kierowanych na
składowiska,
4) projektowany system gospodarowania odpadami.
4. Gminny plan gospodarki odpadami określa ponadto:
1) rodzaj i harmonogram realizacji przedsięwzięć,
2) harmonogram uruchamiania środków finansowych i ich źródła.
5. Krajowy plan gospodarki odpadami może określać przedsięwzięcia priorytetowe
o charakterze ponadwojewódzkim, niezbędne do utworzenia i utrzymania w kraju
zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji i urządzeń do
unieszkodliwiania odpadów.
6. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, zasady oraz sposób
finansowania przedsięwzięć priorytetowych o charakterze ponadwojewódzkim, o
których mowa w ust. 5, kierując się potrzebą utworzenia i utrzymania w kraju
zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji i urządzeń do
unieszkodliwiania odpadów
7. Krajowy, wojewódzki, powiatowy lub gminny plan gospodarki odpadami obejmuje
wszystkie rodzaje odpadów powstających na terenie danej jednostki
administracyjnej oraz przywożonych na jej teren, a w szczególności odpady
komunalne z uwzględnieniem odpadów ulegających biodegradacji, odpady
opakowaniowe, odpady budowlane, wraki samochodowe, opony oraz odpady
niebezpieczne, w tym odpady medyczne i weterynaryjne, oleje odpadowe, baterie
i akumulatory.
8. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze
rozporządzenia, szczegółowy zakres, sposób i formę sporządzania
wojewódzkiego, powiatowego i gminnego planu gospodarki odpadami, kierując się
potrzebą ujednolicenia sposobu przygotowania planów i zapewnienia ich
spójności.
Art. 16.
Przedsięwzięcia związane z unieszkodliwianiem odpadów mogą być realizowane z
udziałem środków z funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, o ile
przedsięwzięcia te zostały ujęte w planie gospodarki odpadami.
Rozdział 4
Obowiązki posiadaczy odpadów
Art. 17.
1. Wytwórca odpadów prowadzący instalację jest obowiązany do:
1) uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów, jeżeli wytwarza powyżej 1
tony odpadów niebezpiecznych rocznie lub powyżej 5 tysięcy ton rocznie
odpadów innych niż niebezpieczne,
2) uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami
niebezpiecznymi, jeżeli wytwarza do 1 tony odpadów niebezpiecznych
rocznie,
3) przedłożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach
gospodarowania wytworzonymi odpadami, jeżeli wytwarza od 5 do 5 tysięcy
ton rocznie odpadów innych niż niebezpieczne.
2. Wytwórca odpadów nieprowadzący instalacji jest obowiązany do:
1) uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami
niebezpiecznymi, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości powyżej 100
kg rocznie,
2) przedłożenia informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach
gospodarowania wytworzonymi odpadami, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne
w ilości do 100 kg rocznie albo powyżej 5 ton rocznie odpadów innych niż
niebezpieczne,
3. Rada gminy może podjąć uchwałę o obowiązku złożenia informacji o
wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami
przez wytwórców odpadów, o których mowa w ust 1 i 2, wytwarzających odpady
inne niż niebezpieczne w ilości do 5 ton rocznie.
4. Wymóg uzyskania decyzji, o których mowa w ust. 1, a także przedłożenia
informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania
wytworzonymi odpadami nie dotyczy wytwórcy odpadów prowadzącego instalację,
na której prowadzenie wymagane jest pozwolenie zintegrowane, o którym mowa w
przepisach o ochronie środowiska.
5. Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do odpadów komunalnych.
Art. 18.
1. Wniosek o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów powinien spełniać
wymagania określone w przepisach o ochronie środowiska oraz dodatkowo
zawierać następujące informacje:
1) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, z
uwzględnieniem ich podstawowego składu chemicznego i właściwości,
2) określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do
wytwarzania w ciągu roku,
3) wskazanie sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania
ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,
4) szczegółowy opis sposobów gospodarowania odpadami z uwzględnieniem
zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów,
5) wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów.
2. Pozwolenie na wytwarzanie odpadów powinno spełniać wymagania określone w
przepisach o ochronie środowiska oraz dodatkowo określać:
1) ilość odpadów poszczególnych rodzajów dopuszczonych do wytworzenia w
ciągu roku,
2) sposoby gospodarowania odpadami,
3) miejsce i sposób magazynowania odpadów.
3. Właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów w
przypadkach określonych w przepisach o ochronie środowiska lub jeżeli
zamierzony sposób gospodarki odpadami:
1) mógłby powodować zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi lub dla środowiska,
2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, o których mowa w rozdziale
3.
4. Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu
marszałkowi województwa oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.
Art. 19.
1. Wniosek o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi, do
którego dołącza się ten program, wytwórca odpadów niebezpiecznych obowiązany
jest przedłożyć właściwemu organowi na dwa miesiące przed rozpoczęciem
działalności powodującej powstawanie odpadów niebezpiecznych lub zmianą tej
działalności wpływającą na rodzaj, ilość wytwarzanych odpadów niebezpiecznych
lub sposób gospodarowania nimi.
2. Program gospodarki odpadami niebezpiecznymi jest zatwierdzany w drodze
decyzji przez właściwy organ, którym jest:
1) wojewoda - dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,
dla których obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia
na środowisko wynika z przepisów o ochronie środowiska oraz gdy dotyczy
eksploatacji instalacji na terenach zakładów zaliczanych do tych
przedsięwzięć,
2) starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.
3. Właściwość miejscową organu, o którym mowa w ust. 2, ustala się według
miejsca wytwarzania odpadów niebezpiecznych.
4. Wojewoda zatwierdza program gospodarki odpadami niebezpiecznymi po
zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze
względu na miejsce wytwarzania odpadów niebezpiecznych.
5. Starosta zatwierdza program gospodarki odpadami niebezpiecznymi po
zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz powiatowego
inspektora sanitarnego, właściwych ze względu na miejsce wytwarzania odpadów
niebezpiecznych; wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy
prezydenta miasta na prawach powiatu.
6. Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu
marszałkowi województwa oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.
Art. 20.
1. Program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, dołączany do wniosku o wydanie
decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, powinien
zawierać:
1) wyszczególnienie rodzajów odpadów niebezpiecznych przewidzianych do
wytwarzania, a w przypadkach, gdy określenie rodzaju nie jest
wystarczające do ustalenia zagrożeń jakie mogą powodować odpady
niebezpieczne, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania
podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów,
2) określenie ilości odpadów niebezpiecznych poszczególnych rodzajów
przewidzianych do wytwarzania w ciągu roku,
3) informacje wskazujące na sposoby zapobiegania powstawaniu odpadów
niebezpiecznych lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego
oddziaływania na środowisko,
4) szczegółowy opis sposobów gospodarowania odpadami z uwzględnieniem
zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów
niebezpiecznych,
5) wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów.
2. We wniosku o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi,
wytwórca odpadów określa czas prowadzenia działalności związanej z
wytwarzaniem odpadów.
Art. 21.
W decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi określa
się:
1) ilość odpadów niebezpiecznych poszczególnych rodzajów dopuszczonych do
wytworzenia w ciągu roku,
2) sposoby gospodarowania odpadami niebezpiecznymi,
3) miejsce i sposób magazynowania odpadów niebezpiecznych,
4) termin obowiązywania decyzji, wydawanej na czas oznaczony nie dłuższy niż
10 lat.
Art. 22.
1. Właściwy organ odmawia wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarki
odpadami niebezpiecznymi, jeżeli:
1) zamierzony sposób gospodarki odpadami niebezpiecznymi mógłby powodować
zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi lub dla środowiska,
2) zamierzony sposób gospodarki odpadami niebezpiecznymi jest niezgodny z
planami gospodarki odpadami.
2. Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu wójtowi,
burmistrzowi lub prezydentowi miasta.
Art. 23.
1. Jeżeli wytwórca odpadów niebezpiecznych narusza przepisy ustawy lub działa
niezgodnie z decyzją zatwierdzającą program gospodarki odpadami
niebezpiecznymi, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania
naruszeń.
2. Jeżeli wytwórca odpadów niebezpiecznych mimo wezwania, o którym mowa w
ust. 1, nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z decyzją
zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, właściwy organ
wstrzymuje, w drodze decyzji, działalność wytwórcy odpadów w zakresie objętym
programem gospodarki odpadami niebezpiecznymi.
3. Decyzji, o której mowa w ust. 2, właściwy organ nadaje rygor natychmiastowej
wykonalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia
działalności wytwórcy odpadów w zakresie objętym programem gospodarki
odpadami niebezpiecznymi.
4. Wstrzymanie działalności nie powoduje wygaśnięcia obowiązku usunięcia
skutków prowadzonej działalności na koszt wytwórcy odpadów niebezpiecznych.
5. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna się
z urzędu.
Art. 24.
1. Informację o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania
wytworzonymi odpadami przedkłada się właściwemu organowi na dwa miesiące
przed rozpoczęciem działalności powodującej powstawanie odpadów lub zmianą
tej działalności wpływającą, na rodzaj lub ilość wytwarzanych odpadów lub
sposób gospodarowania nimi.
2. Właściwym organem, o którym mowa w ust. 1, jest:
1) wojewoda - dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,
dla których obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia
na środowisko wynika z przepisów o ochronie środowiska oraz gdy dotyczy
eksploatacji instalacji na terenach zakładów zaliczanych do tych
przedsięwzięć,
2) starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.
3. Właściwość miejscową organów określonych w ust. 2 ustala się według miejsca
wytwarzania odpadów.
4. Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać:
1) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, a w
przypadkach, gdy określenie rodzaju nie jest wystarczające do ustalenia
zagrożeń jakie te odpady mogą powodować, właściwy organ może wezwać
wnioskodawcę do podania podstawowego składu chemicznego i właściwości
odpadów,
2) określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do
wytwarzania w ciągu roku,
3) informacje wskazujące na sposoby zapobiegania powstawaniu odpadów lub
ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,
4) szczegółowy opis sposobów gospodarowania odpadami z uwzględnieniem
zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów,
5) wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów.
5. Do rozpoczęcia działalności powodującej powstawanie odpadów można
przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia informacji, o której mowa w
ust. 1, w terminie 30 dni od dnia złożenia informacji nie wniesie sprzeciwu w
drodze decyzji.
6. W przypadku stwierdzenia przez organ na podstawie złożonej informacji, o
której mowa w ust. 1, lub własnych ustaleń, że odpady niebezpieczne
wytworzone w ilości do 100 kg rocznie mogą powodować, ze względu na ich ilość
lub rodzaj, zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska, organ w
terminie miesiąca od otrzymania informacji zobowiązuje, w drodze decyzji,
wytwórcę odpadów do przedłożenia wniosku o zatwierdzenie programu gospodarki
odpadami niebezpiecznymi.
7. W przypadku gdy wytwórca odpadów narusza przepisy ustawy lub działa w sposób
niezgodny ze złożoną informacją, organ, któremu należało przedłożyć
informację, wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń.
8. Jeżeli wytwórca odpadów mimo wezwania, o którym mowa w ust. 7, nadal narusza
przepisy ustawy lub działa w sposób niezgodny ze złożoną informacją, organ
właściwy do otrzymania informacji wstrzymuje w drodze decyzji działalność
powodującą wytwarzanie odpadów, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla
środowiska zakończenia tej działalności. W takim przypadku wytwórca odpadów
zobowiązany jest do usunięcia skutków prowadzonej działalności na własny
koszt.
9. Kopię informacji o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania
wytworzonymi odpadami, a także decyzji, o których mowa w ust. 5, 6 i ust. 8,
wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu marszałkowi województwa oraz
wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.
Art. 25.
1. Wytwórca odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami
innemu posiadaczowi odpadów.
2. Posiadacz odpadów może je przekazywać wyłącznie podmiotom, które uzyskały
zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie
gospodarki odpadami, chyba że działalność taka nie wymaga uzyskania
zezwolenia.
3. Jeżeli posiadacz odpadów, w tym wytwórca odpadów, przekazuje odpady
następnemu posiadaczowi odpadów, który ma zezwolenie właściwego organu na
prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania tymi odpadami,
odpowiedzialność za działania objęte tym zezwoleniem przenosi się na tego
następnego posiadacza odpadów.
Art. 26.
1. Posiadacz odpadów, który prowadzi działalność w zakresie odzysku lub
unieszkodliwiania odpadów obowiązany jest do uzyskania zezwolenia na
prowadzenie tej działalności, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 2
i 4 oraz art. 43 ust. 5.
2. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub
unieszkodliwiania odpadów jest wydawane, w drodze decyzji, przez właściwy
organ, na czas oznaczony nie dłuższy niż 10 lat.
3. Właściwym organem, o którym mowa w ust. 2, jest:
1) wojewoda - dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,
dla których obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia
na środowisko wynika z przepisów o ochronie środowiska oraz gdy dotyczy
eksploatacji instalacji na terenach zakładów zaliczanych do tych
przedsięwzięć,
2) starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.
4. Właściwość miejscową organu, o którym mowa ust. 3, ustala się według miejsca
prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
5. Wojewoda wydaje zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku
lub unieszkodliwiania odpadów, po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub
prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce prowadzenia działalności
w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
6. Starosta wydaje zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku
lub unieszkodliwiania odpadów, po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub
prezydenta miasta oraz powiatowego inspektora sanitarnego, właściwych ze
względu na miejsce prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub
unieszkodliwiania odpadów; wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie
dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu.
7. Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu
marszałkowi województwa oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.
8. Wymóg uzyskania decyzji, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy posiadacza
odpadów prowadzącego działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów w instalacji, na której prowadzenie wymagane jest pozwolenie
zintegrowane, o którym mowa w przepisach o ochronie środowiska.
9. Przepisów ust. 1-8 nie stosuje się do odpadów komunalnych.
Art. 27.
1. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub
unieszkodliwiania odpadów, wydaje się na wniosek, który powinien zawierać:
1) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidywanych do odzysku lub
unieszkodliwiania; w przypadku gdy określenie rodzaju jest
niewystarczające do ustalenia zagrożeń jakie te odpady mogą powodować dla
środowiska, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania
podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów,
2) określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych odzyskowi
lub unieszkodliwianiu w okresie roku,
3) oznaczenie miejsca prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub
unieszkodliwiania odpadów,
4) wskazanie sposobu i środków transportu odpadów,
5) wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów,
6) szczegółowy opis stosowanych metod odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
7) przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających
należycie wykonywać działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów, ze szczególnym uwzględnieniem kwalifikacji zawodowych lub
przeszkolenia pracowników oraz liczby i jakości posiadanych instalacji i
urządzeń odpowiadających wymaganiom ochrony środowiska,
8) przewidywany okres wykonywania działalności w zakresie odzysku lub
unieszkodliwiania odpadów.
2. W zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub
unieszkodliwiania odpadów, określa się:
1) rodzaj i ilość odpadów przewidywanych do odzysku lub unieszkodliwiania w
okresie roku,
2) miejsce i dopuszczone metody odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
3) dodatkowe warunki prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub
unieszkodliwiania odpadów, jeżeli wymaga tego specyfika odpadów, w
szczególności niebezpiecznych, lub potrzeba zachowania wymagań ochrony
życia, zdrowia ludzi lub ochrony środowiska,
4) miejsce i sposób magazynowania odpadów,
5) warunki transportu odpadów,
6) czas obowiązywania zezwolenia.
3. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie unieszkodliwiania odpadów
niebezpiecznych może być wydane po sprawdzeniu przez wojewódzkiego inspektora
ochrony środowiska funkcjonowania instalacji i urządzeń służących do
unieszkodliwiania oraz po uzyskaniu wymaganego pozwolenia na użytkowanie
obiektu w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.
Art. 28.
1. Posiadacz odpadów, który prowadzi działalność w zakresie zbierania lub
transportu odpadów, jest obowiązany uzyskać zezwolenie na prowadzenie tej
działalności, z zastrzeżeniem art. 32 ust. 1.
2. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu
odpadów wydaje starosta po zasięgnięciu opinii właściwego wójta, burmistrza
lub prezydenta miasta oraz powiatowego inspektora sanitarnego; wymóg
zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach
powiatu.
3. Właściwym starostą, o którym mowa w ust. 2, jest:
1) do wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania
odpadów - starosta właściwy ze względu na miejsce zbierania odpadów,
2) do wydania zezwolenia na transport odpadów - starosta właściwy ze względu
na miejsce siedziby lub zamieszkania posiadacza odpadów.
4. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu
odpadów, wydaje się w drodze decyzji na wniosek, który powinien odpowiednio
zawierać:
1) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidywanych do zbierania lub
transportu; w przypadku gdy określenie rodzaju jest niewystarczające do
ustalenia zagrożeń jakie te odpady mogą powodować dla środowiska, właściwy
organ może wezwać wnioskodawcę do podania podstawowego składu chemicznego
i właściwości odpadów,
2) oznaczenie obszaru prowadzenia działalności,
3) wskazanie miejsca i sposobu magazynowania odpadów,
4) wskazanie sposobu i środków transportu odpadów,
5) przedstawienie możliwości technicznych i organizacyjnych pozwalających
należycie wykonywać działalność w zakresie zbierania lub transportu
odpadów,
6) przewidywany okres wykonywania działalności w zakresie zbierania lub
transportu odpadów.
5. W zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu
odpadów, określa się odpowiednio:
1) rodzaje odpadów przewidywanych do zbierania lub transportu,
2) oznaczenie obszaru prowadzenia działalności,
3) miejsce i sposób magazynowania odpadów,
4) sposób i środki transportu odpadów,
5) dodatkowe warunki prowadzenia działalności w zakresie zbierania lub
transportu odpadów, jeżeli wymaga tego specyfika odpadów, w szczególności
niebezpiecznych, lub potrzeba zachowania wymagań ochrony życia, zdrowia
ludzi lub ochrony środowiska,
6) czas obowiązywania zezwolenia.
6. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu
odpadów jest wydawane w drodze decyzji, przez właściwy, organ na czas
oznaczony nie dłuższy niż 10 lat.
7. Kopię wydanej decyzji starosta przekazuje właściwemu marszałkowi
województwa.
8. Przepisów ust. 1-7 nie stosuje się do odpadów komunalnych.
Art. 29.
1. Właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w
zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów, jeżeli
zamierzony sposób gospodarki odpadami:
1) jest niezgodny z wymaganiami ustawy,
2) mógłby powodować zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska,
3) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami.
2. Właściwy organ odmówi wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w
zakresie termicznego przekształcenia odpadów niebezpiecznych lub składowania
odpadów, jeżeli kierownik spalarni odpadów niebezpiecznych lub innej
instalacji, w której mają być przyjmowane odpady niebezpieczne do termicznego
przekształcenia albo kierownik składowiska odpadów nie posiadają świadectwa
stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami.
3. Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu wójtowi,
burmistrzowi lub prezydentowi miasta.
Art. 30.
1. Jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie
działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu
odpadów, narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem,
właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń.
2. Jeżeli posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, mimo wezwania, nadal
narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy
organ cofa to zezwolenie w drodze decyzji bez odszkodowania.
3. Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje wstrzymanie
działalności objętej tym zezwoleniem.
4. Decyzji, o której mowa w ust. 2, właściwy organ może nadać rygor
natychmiastowej wykonalności uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla
środowiska zakończenia działalności.
5. Posiadacz odpadów, pomimo wstrzymania prowadzonej działalności, jest
obowiązany do usunięcia jej skutków na własny koszt.
6. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna się
z urzędu.
7. Kopię wydanej decyzji wojewoda lub starosta przekazuje właściwemu
marszałkowi województwa oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.
Art. 31.
1. Wytwórca odpadów, który prowadzi działalność w zakresie odzysku,
unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów jest zwolniony z
obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności, jeżeli
posiada pozwolenie na wytwarzanie odpadów lub decyzję zatwierdzającą program
gospodarki odpadami niebezpiecznymi.
2. Wytwórca odpadów, o którym mowa w ust. 1, we wniosku o wydanie pozwolenia na
wytwarzanie odpadów lub decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami
niebezpiecznymi jest obowiązany uwzględnić odpowiednio wymagania przewidziane
dla wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie
odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów.
3. Właściwy organ wydając pozwolenie na wytwarzanie odpadów lub decyzję
zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi uwzględnia
odpowiednio wymagania przewidziane dla zezwolenia na prowadzenie działalności
w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów.
4. Jeżeli miejsce prowadzenia odzysku, unieszkodliwiania lub zbierania odpadów
przez wytwórcę, o którym mowa w ust. 1, jest inne niż miejsce wytwarzania
odpadów, właściwy organ wydając pozwolenie na wytwarzanie odpadów lub decyzję
zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi zasięga opinii
wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, a jeżeli organem właściwym jest
starosta - również powiatowego inspektora sanitarnego, właściwych ze względu
na miejsce prowadzenia odzysku, unieszkodliwiania lub zbierania odpadów.
Art. 32.
1. Posiadacz odpadów, który łącznie prowadzi działalność w zakresie odzysku lub
unieszkodliwiania odpadów oraz zbierania lub transportu odpadów, jest
zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w
zakresie zbierania lub transportu odpadów.
2. Posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, powinien dodatkowo uwzględnić we
wniosku, o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku
lub unieszkodliwiania odpadów wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie
zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu
odpadów.
3. Właściwy organ wydając zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie
odzysku lub unieszkodliwiania odpadów uwzględnia dodatkowo wymagania
przewidziane dla zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania
lub transportu odpadów.
Art. 33.
1. Posiadacz odpadów może przekazać określone rodzaje odpadów w celu ich
wykorzystania osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej, nie będącym
przedsiębiorcami, na ich własne potrzeby.
2. Prowadzenie działalności w zakresie wykorzystania odpadów na własne potrzeby
przez osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami
nie wymaga zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku.
3. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się właściwościami odpadów
oraz możliwościami bezpiecznego ich wykorzystania przez osoby fizyczne lub
jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, określi, w drodze
rozporządzenia, listę rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może
przekazywać tym osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym do
wykorzystania na ich własne potrzeby.
4. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw środowiska, kierując się właściwościami odpadów oraz oddziaływaniem
na środowisko poszczególnych rodzajów działalności w zakresie zbierania,
transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, może określić, w drodze
rozporządzenia, rodzaje odpadów, których zbieranie, transport, odzysk lub
unieszkodliwianie nie wymaga zezwolenia na prowadzenie działalności w
zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, oraz
podstawowe wymagania dla zbierania, transportu, procesów odzysku lub
unieszkodliwiania tych rodzajów odpadów.
5. Posiadacz odpadów, który jest zwolniony z obowiązku uzyskiwania zezwoleń na
prowadzenie działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub
unieszkodliwiania odpadów zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 4,
ma obowiązek zgłoszenia do rejestru prowadzonego przez starostę właściwego ze
względu na miejsce prowadzenia zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów, a w przypadku transportu odpadów - przez starostę właściwego ze
względu na miejsce siedziby lub zamieszkania posiadacza odpadów. Starosta
przekazuje marszałkowi województwa łączne zestawienie rejestrów, w terminie
do końca pierwszego kwartału za poprzedni rok kalendarzowy.
6. W razie niedopełnienia wymagań, określonych w przepisach wydanych na
podstawie ust. 4, przez posiadacza odpadów, o którym mowa w ust. 5,
wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać decyzję o wstrzymaniu
działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów.
7. Decyzję, o której mowa w ust. 6, może wydać również wojewódzki inspektor
sanitarny w przypadku stwierdzenia zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi.
8. W przypadkach określonych w ust. 6 i 7, na wniosek posiadacza odpadów,
odpowiednio wojewódzki inspektor ochrony środowiska lub wojewódzki inspektor
sanitarny może ustalić termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a
w razie nieusunięcia ich w tym terminie - wstrzyma działalność w zakresie
zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
9. W decyzjach, o których mowa w ust. 6 i 7, ustala się termin wstrzymania
działalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia
działalności w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów.
10. Decyzje, o których mowa w ust. 6 i 7 wydawane są z urzędu.
11. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,
zakres informacji podawanych przy rejestracji przez posiadaczy odpadów, o
których mowa w ust. 5, oraz sposób rejestracji, kierując się potrzebą
ujednolicenia procedury rejestracji.
Art. 34.
1. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, nakazuje
posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich
składowania lub magazynowania, wskazując sposób wykonania tej decyzji.
2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest z urzędu.
Art. 35.
1. Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny, związany z
ochroną środowiska, a w szczególności z zagrożeniem pogorszenia stanu
środowiska w znacznych rozmiarach, w decyzjach, o których mowa w art. 17 ust.
1 i 2, art. 26 ust. 1, art. 28 ust. 1, może być ustanowione zabezpieczenie
roszczeń z tytułu wystąpienia negatywnych skutków w środowisku.
2. Do ustanowienia zabezpieczenia roszczeń, zwrotu ustanowionego zabezpieczenia
oraz orzeczenia o przeznaczeniu zabezpieczenia na usunięcie negatywnych
skutków w środowisku stosuje się odpowiednio art. 187 ust. 2 - 4 oraz art.
198 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.
Art. 36.
1. Posiadacz odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jest obowiązany do
prowadzenia ich ilościowej i jakościowej ewidencji zgodnie z przyjętym
katalogiem odpadów i listą odpadów niebezpiecznych; ewidencja ta w przypadku
posiadacza odpadów, który prowadzi działalność w zakresie odzysku lub
unieszkodliwiania odpadów powinna obejmować sposoby gospodarowania odpadami a
także dane o ich pochodzeniu i miejscu przeznaczenia.
2. W przypadku odpadów komunalnych ewidencję prowadzą podmioty, o których mowa
w art. 7 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku
w gminach (Dz. Nr 132, poz. 622, z 1997 r. Nr 60, poz. 369 i Nr 121, poz. 770
oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 272).
3. Obowiązek prowadzenia ewidencji odpadów nie dotyczy osób fizycznych i
jednostek organizacyjnych niebędących przedsiębiorcami, które wykorzystują
odpady na własne potrzeby.
4. Ewidencję, o której mowa w ust. 1, prowadzi się, z zastrzeżeniem ust. 5, z
zastosowaniem następujących dokumentów ewidencji odpadów:
1) karty ewidencji odpadu, prowadzonej dla każdego rodzaju odpadu odrębnie,
2) karty przekazania odpadu.
5. Posiadacz odpadów prowadzący działalność wyłącznie w zakresie transportu
odpadów prowadzi ewidencję z zastosowaniem tylko karty przekazania odpadów.
6. Dokumenty ewidencji odpadów powinny zawierać następujące dane: imię i
nazwisko, adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby posiadacza odpadów.
7. Posiadacz odpadów, który przejmuje odpad od innego posiadacza jest
obowiązany potwierdzić przejęcie odpadu na karcie przekazania odpadu, o
której mowa w ust. 4 pkt 2, wypełnionej przez posiadacza, który przekazuje
ten odpad.
8. Kartę przekazania odpadu sporządza się w dwóch egzemplarzach, po jednym dla
każdego z posiadaczy, o których mowa w ust. 7.
9. Dopuszcza się sporządzanie zbiorczej karty przekazania odpadu, obejmującej
odpad danego rodzaju przekazywany łącznie w czasie jednego miesiąca
kalendarzowego temu samemu posiadaczowi.
10. Posiadacz odpadów ma obowiązek przechowywać dokumenty sporządzone na
potrzeby ewidencji przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
którym sporządzono te dokumenty, z zastrzeżeniem art. 37 ust. 4.
11. Posiadacz odpadów jest obowiązany przedstawić dokumenty ewidencji odpadów na
żądanie organów przeprowadzających kontrolę.
12. Marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce wytwarzania, odzysku
lub unieszkodliwiania odpadów, w drodze decyzji, może zobowiązać posiadacza
odpadów do przedłożenia dokumentów ewidencji odpadów.
13. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się szkodliwością odpadów
oraz potrzebą wprowadzenia ułatwień dla małych i średnich przedsiębiorstw
określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów lub ich ilości dla których
nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów oraz kategorie małych i
średnich przedsiębiorstw, które mogą prowadzić uproszczoną ewidencję odpadów.
14. Minister właściwy do spraw środowiska, określi w drodze rozporządzenia,
wzory dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów, z wyodrębnieniem
ewidencji komunalnych osadów ściekowych.
15. Minister właściwy do spraw środowiska, wydając rozporządzenie, o którym mowa
w ust. 14, będzie kierował się potrzebą ujednolicenia tych dokumentów oraz
zapewnienia ilościowej i jakościowej kontroli:
1) odpadów wytwarzanych, poddawanych odzyskowi lub unieszkodliwianych,
2) obrotu odpadami.
Art. 37.
1. Posiadacz odpadów prowadzący ewidencję odpadów jest obowiązany sporządzić na
formularzu zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości odpadów, o
sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do
odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów, z zastrzeżeniem ust. 2. Zbiorcze
zestawienie danych powinno zawierać następujące informacje: imię i nazwisko,
adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby posiadacza odpadów.
2. Wytwórca komunalnych osadów ściekowych, o których mowa w art. 43, jest
obowiązany sporządzić na formularzu zbiorcze zestawienie danych zawierające
następujące informacje:
1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby wytwórcy
komunalnych osadów ściekowych,
2) ilość komunalnego osadu ściekowego wytworzonego oraz dostarczonego do
stosowania,
3) skład i właściwości komunalnych osadów ściekowych,
4) rodzaj przeprowadzonej obróbki,
5) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby
stosujących komunalne osady ściekowe, wytworzone przez wskazanego w pkt 1
wytwórcę tych osadów,
6) miejsca stosowania tych osadów.
3. Zbiorcze zestawienia danych, o których mowa w ust. 1 i 2, posiadacz odpadów
lub wytwórca komunalnych osadów ściekowych jest obowiązany przekazać
marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania, odzysku
lub unieszkodliwiania odpadów w terminie do końca pierwszego kwartału za
poprzedni rok kalendarzowy.
4. Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do przechowywania
zbiorczych zestawień danych, o których mowa w ust. 1, do czasu zakończenia
rekultywacji składowiska odpadów i przekazania ich następnemu właścicielowi
lub zarządcy nieruchomości.
5. Minister właściwy do spraw środowiska, określi w drodze rozporządzenia,
zakres informacji wymaganych w oparciu o ust. 2 pkt 3 oraz wzory formularzy
służących do sporządzania i przekazywania zbiorczych zestawień danych, o
których mowa w ust. 1 i 2, kierując się potrzebą ujednolicenia tych
zestawień.
6. Na podstawie zbiorczych zestawień danych, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz
informacji uzyskanych od wojewody i starostów, marszałek województwa prowadzi
wojewódzką bazę danych dotyczącą wytwarzania i gospodarowania odpadami wraz z
rejestrem udzielonych zezwoleń w zakresie wytwarzania i gospodarowania
odpadami oraz sporządza raport wojewódzki i przekazuje go ministrowi
właściwemu do spraw środowiska.
7. Dostęp do wojewódzkiej bazy danych posiadają: minister właściwy do spraw
środowiska, wojewoda, starosta, wójt, burmistrz lub prezydent miasta,
wojewódzki inspektor ochrony środowiska oraz wojewódzki urząd statystyczny.
8. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,
warunki i zakres dostępu do wojewódzkiej bazy danych, kierując się potrzebami
organów, o których mowa w ust. 7 w zakresie danych niezbędnych do zarządzania
środowiskiem.
9. Raport wojewódzki, o którym mowa w ust. 6, w zakresie stosowania komunalnych
osadów ściekowych może zawierać następujące dane osobowe stosujących te
osady: imię i nazwisko, adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby
posiadacza odpadów.
10. Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi centralną bazę danych
dotyczącą wytwarzania i gospodarowania odpadami.
11. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą stworzenia
ujednoliconego systemu zbierania i przetwarzania danych określi, w drodze
rozporządzenia, zasady sporządzania raportu wojewódzkiego, o którym mowa w
ust. 6, wzór formularza, na którym raport ten ma być sporządzany oraz termin
przekazywania tego raportu.
12. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia
systemu zbierania i przetwarzania danych określi, w drodze rozporządzenia,
niezbędny zakres informacji objętych obowiązkiem zbierania i przetwarzania
oraz sposób prowadzenia centralnej i wojewódzkiej bazy danych, o których mowa
w ust. 6 i 10.
Rozdział 5
Szczególne zasady gospodarowania niektórymi rodzajami odpadów
Art. 38.
1. Zakazuje się odzysku PCB.
2. Odpady zawierające PCB mogą być poddawane odzyskowi lub unieszkodliwiane
tylko po usunięciu z tych odpadów PCB, z zastrzeżeniem ust. 3.
3. Jeżeli usunięcie PCB z odpadów jest niemożliwe, do unieszkodliwienia odpadu
zawierającego PCB stosuje się przepisy dotyczące unieszkodliwiania PCB.
4. PCB powinno być unieszkodliwiane poprzez spalanie w spalarniach odpadów
niebezpiecznych.
5. Dopuszcza się również jako metody unieszkodliwiania PCB, procesy D8, D9, D12
i D15 wymienione w załączniku nr 6 do ustawy, przy zastosowaniu techniki
gwarantującej bezpieczne dla środowiska i zdrowia ludzi jego
unieszkodliwienie.
6. Zakazuje się spalania PCB na statkach.
7. Posiadacz odpadów prowadzący działania w celu unieszkodliwienia PCB jest
obowiązany w karcie ewidencji odpadów zamieścić informację o zawartości PCB w
odpadzie.
Art. 39.
1. Oleje odpadowe powinny być w pierwszej kolejności poddawane odzyskowi
poprzez regenerację, rozumianą jako każdy proces, w którym oleje bazowe mogą
być produkowane przez rafinowanie olejów odpadowych, a w szczególności przez
usunięcie zanieczyszczeń, produktów utleniania i dodatków zawartych w tych
olejach.
2. Jeżeli regeneracja olejów odpadowych jest niemożliwa ze względu na stopień
ich zanieczyszczenia, określony w odrębnych przepisach, oleje te powinny być
spalane z odzyskiem energii.
3. Jeżeli regeneracja olejów odpadowych lub ich spalanie z odzyskiem energii są
niemożliwe dopuszcza się ich unieszkodliwianie.
4. Posiadacz odpadów w postaci olejów odpadowych, powstałych w wyniku
prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, jeżeli nie jest w stanie
we własnym zakresie wykonać obowiązków określonych w ust. 1 albo ust. 2,
powinien przekazać te odpady podmiotowi, gwarantującemu zgodne z prawem ich
zagospodarowanie.
5. Zakazuje się mieszania olejów odpadowych z innymi odpadami niebezpiecznymi,
w tym zawierającymi PCB, w czasie ich zbierania lub magazynowania, jeżeli
poziom określonych substancji przekracza dopuszczalne wartości.
6. Zakazuje się zrzutu olejów odpadowych do wód, do gleby lub do ziemi.
7. Minister właściwy do spraw środowiska kierując się uwarunkowaniami
technicznymi i technologicznymi procesów odzysku lub unieszkodliwiania olejów
odpadowych, może w drodze rozporządzenia wprowadzić obowiązek stosowania
polskiej normy, określającej wymagania dla olejów odpadowych.
Art. 40.
1. Zakazuje się unieszkodliwiania odpadów polegającego na lokowaniu
(zatapianiu) na dnie mórz, pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku
tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów.
2. Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz
z przetwarzania tych odpadów, ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie
działalności w zakresie unieszkodliwiania tych odpadów poprzez ich
składowanie, obowiązany jest do podania we wniosku o to zezwolenie,
następujących informacji dotyczących :
1) właściwości fizycznych łącznie z określeniem postaci (stała, szlam,
płynna lub gazowa), chemicznych, biochemicznych i biologicznych odpadów,
2) toksyczności, trwałości fizycznej, chemicznej i biologicznej odpadów,
3) akumulowania i biotransformacji składników odpadów w organizmach żywych
lub osadach,
4) podatności odpadów na zmiany fizyczne, chemiczne i biochemiczne oraz
wzajemnego oddziaływania w danym środowisku z innymi substancjami
organicznymi i nieorganicznymi,
5) położenia geograficznego składowiska odpadów wraz z charakterystyką
przyległych obszarów,
6) sposobu opakowania oraz stosowanych sposobów ograniczania
rozprzestrzeniania się odpadów,
7) środków ostrożności podjętych w celu uniknięcia zanieczyszczenia
środowiska.
3. Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz
z przetwarzania tych odpadów, jest obowiązany do prowadzenia monitoringu
miejsc magazynowania tych odpadów.
4. Wojewoda może, w drodze decyzji, zobowiązać posiadacza odpadów, o którym
mowa w ust. 2, do prowadzenia dodatkowych badań wpływu odpadów na jakość wód
oraz zwiększyć częstotliwość prowadzenia wszystkich badań.
5. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 4, wszczyna się
z urzędu.
6. Posiadacz odpadów pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz
z przetwarzania tych odpadów jest obowiązany w zbiorczym zestawieniu danych,
o którym mowa w art. 37 ust. 1, dodatkowo zamieścić informację o ilości
siarczanów lub chlorków w odpadach przypadających na tonę wyprodukowanego
dwutlenku tytanu.
7. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw gospodarki kierując się właściwościami odpadów oraz ich
oddziaływaniem na środowisko w trakcie długotrwałego składowania określi, w
drodze rozporządzenia, odpady pochodzące z procesów wytwarzania dwutlenku
tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów, które nie mogą być unieszkodliwiane
przez ich składowanie, oraz dopuszczalne ilości odpadów wytwarzanych w
przeliczeniu na tonę wyprodukowanego dwutlenku tytanu.
8. Minister właściwy do spraw środowiska kierując się właściwościami odpadów
oraz ich oddziaływaniem na środowisko w trakcie długotrwałego składowania
określi, w drodze rozporządzenia, zakres, obowiązkowe i dodatkowe badania
wpływu odpadów na jakość wód, sposoby, metody referencyjne badań i warunki
prowadzenia monitoringu składowisk odpadów oraz miejsc magazynowania odpadów
pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania
tych odpadów.
Art. 41.
1. Odpady w postaci baterii lub akumulatorów, unieszkodliwia się oddzielnie od
innych rodzajów odpadów.
2. Posiadacz odpadów w postaci baterii lub akumulatorów, powstałych w wyniku
prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, jest obowiązany do ich
selektywnej zbiórki, umożliwiającej późniejszy odzysk lub unieszkodliwienie
tych odpadów.
3. Posiadacz odpadów w postaci baterii lub akumulatorów, który jest osobą
fizyczną niebędącą przedsiębiorcą lub jednostką organizacyjną niebędącą
przedsiębiorcą, powinien zwracać te odpady do punktów ich zbiórki lub wrzucać
do pojemników przeznaczonych na te odpady.
4. Obowiązki, o których mowa w ust. 1-3, dotyczą posiadaczy odpadów w postaci
baterii lub akumulatorów, które zawierają:
1) powyżej 0,0005% wagowo rtęci, lub
2) powyżej 0,025% wagowo kadmu, lub
3) powyżej 0,4% wagowo ołowiu.
Art. 42.
1. Zakazuje się poddawania odzyskowi określonych rodzajów odpadów medycznych i
weterynaryjnych.
2. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw środowiska kierując się zagrożeniami stwarzanymi przez powstające
odpady określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów medycznych i
weterynaryjnych, których poddawanie odzyskowi jest zakazane.
3. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw środowiska kierując się zagrożeniami stwarzanymi przez powstające
odpady określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne sposoby i warunki
unieszkodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych.
Art. 43.
1. Komunalne osady ściekowe mogą być stosowane:
1) w rolnictwie, rozumianym jako uprawa wszystkich płodów rolnych
wprowadzanych do obrotu handlowego, włączając w to uprawy przeznaczane do
produkcji pasz,
2) do rekultywacji terenów, w tym gruntów na cele rolne,
3) do dostosowania gruntów do określonych potrzeb wynikających z planów
gospodarki odpadami, planów zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o
warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
4) do uprawy roślin przeznaczonych do produkcji kompostu,
5) do uprawy roślin nieprzeznaczonych do spożycia i do produkcji pasz.
2. Komunalne osady ściekowe mogą być stosowane, jeżeli są ustabilizowane oraz
przygotowane odpowiednio do celu i sposobu ich stosowania, w szczególności
przez poddanie ich obróbce biologicznej, chemicznej, termicznej lub innemu
procesowi, który obniża podatność komunalnego osadu ściekowego na zagniwanie
i eliminuje zagrożenie dla środowiska lub zdrowia ludzi.
3. Przed stosowaniem komunalne osady ściekowe oraz grunty, na których mają one
być stosowane, powinny być poddane badaniom przez wytwórcę komunalnych osadów
ściekowych.
4. Wytwórca komunalnych osadów ściekowych jest obowiązany do przekazywania
właścicielowi, dzierżawcy lub innej osobie władającej nieruchomością, na
której komunalne osady ściekowe mają być stosowane, wyników badań oraz
informacji o dawkach tego osadu, które można stosować na poszczególnych
gruntach.
5. Właściciel, dzierżawca lub inna osoba władająca nieruchomością, na której
komunalne osady ściekowe mają zostać zastosowane w celach określonych w ust.
1 pkt 1, 4 lub 5, jest zwolniona z obowiązku uzyskania zezwolenia na
prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub obowiązku rejestracji, o
którym mowa w art. 33 ust. 5 oraz prowadzenia ewidencji tych odpadów.
6. Zakazuje się stosowania komunalnych osadów ściekowych:
1) na obszarach parków narodowych i rezerwatów przyrody,
2) na wewnętrznych terenach ochrony pośredniej stref ochronnych ujęć wody,
3) w pasie gruntu o szerokości 50 m bezpośrednio przylegającego do brzegów
jezior i cieków,
4) na terenach zalewowych, czasowo podtopionych i bagiennych,
5) na terenach czasowo zamarzniętych i pokrytych śniegiem,
6) na gruntach o dużej przepuszczalności, stanowiących w szczególności
piaski luźne i słabogliniaste oraz piaski gliniaste lekkie, jeżeli poziom
wód gruntowych znajduje się na głębokości mniejszej niż 1,5 m poniżej
powierzchni gruntu,
7) na gruntach rolnych o spadku przekraczającym 10%,
8) na obszarach zasilania zbiorników wód podziemnych,
9) na terenach objętych pozostałymi formami ochrony przyrody nie
wymienionymi w pkt 1, jeżeli osady ściekowe zostały wytworzone poza tymi
terenami,
10) na terenach położonych w odległości mniejszej niż 100 m od ujęcia wody,
domu mieszkalnego lub zakładu produkcji żywności,
11) na gruntach, na których rosną rośliny sadownicze i warzywa, z wyjątkiem
drzew owocowych,
12) na gruntach przeznaczonych pod uprawę roślin jagodowych i warzyw, których
części jadalne bezpośrednio stykają się z ziemią i są spożywane w stanie
surowym - w ciągu 18 miesięcy poprzedzających zbiory i w czasie zbiorów,
13) na gruntach wykorzystywanych na pastwiska i łąki,
14) na gruntach wykorzystywanych do upraw pod osłonami.
7. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw rolnictwa kierując się zasadami ochrony środowiska oraz ochrony
gruntów rolnych określi, w drodze rozporządzenia, warunki, jakie muszą być
spełnione przy wykorzystywaniu komunalnych osadów ściekowych na cele, o
których mowa w ust. 1, w tym dawki tych osadów, które można stosować na
gruntach, a także zakres, częstotliwość i metody referencyjne badań
komunalnych osadów ściekowych i gruntów, na których osady te mają być
stosowane.
Rozdział 6
Termiczne przekształcanie odpadów
Art. 44.
1. Termiczne przekształcanie odpadów może być prowadzone w spalarniach odpadów
niebezpiecznych, spalarniach odpadów komunalnych oraz spalarniach odpadów
innych niż niebezpieczne i komunalne, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.
2. Spalarnie odpadów powinny być projektowane, budowane, wyposażane i
użytkowane w sposób zapewniający osiągnięcie takiego poziomu termicznego
przekształcania, przy którym ilość i szkodliwość dla życia, zdrowia ludzi lub
dla środowiska, odpadów i innych emisji powstających wskutek termicznego
przekształcania odpadów (pozostałości z termicznego przekształcania odpadów)
będzie jak najmniejsza.
3. Dopuszcza się termiczne przekształcanie odpadów niebezpiecznych w
spalarniach odpadów innych niż niebezpieczne i komunalne lub w innych
instalacjach, pod warunkiem przestrzegania wymagań przewidzianych dla
spalarni odpadów niebezpiecznych, z zastrzeżeniem art. 42 ust. 3.
4. Dopuszcza się termiczne przekształcanie odpadów innych niż niebezpieczne w
innych instalacjach niż spalarnie odpadów lub w urządzeniach.
5. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw środowiska, kierując się zasadą wyrażoną w ust. 2, określi w drodze
rozporządzenia, rodzaje odpadów inne niż niebezpieczne oraz rodzaje
instalacji i urządzeń, w których dopuszcza się ich termiczne przekształcanie.
Art. 45.
1. Zarządzający spalarnią odpadów niebezpiecznych, przed przyjęciem odpadów do
ich termicznego przekształcenia, jest obowiązany do:
1) zapoznania się z przekazywanym przez posiadacza odpadów opisem odpadów,
który powinien obejmować:
a) fizyczny i chemiczny skład odpadów niebezpiecznych oraz informacje
niezbędne do dokonania oceny przydatności tych odpadów do procesu
termicznego przekształcenia,
b) właściwości odpadów niebezpiecznych,
c) określenie substancji, z którymi te odpady nie mogą być łączone w celu
ich łącznego termicznego przekształcenia,
d) niezbędne zabezpieczenia związane z postępowaniem z tymi odpadami,
2) określenia ilości odpadów,
3) sprawdzenia zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie
przekazania odpadu,
4) pobrania próbek przed rozładowaniem odpadów w celu zweryfikowania
zgodności składu fizycznego i chemicznego oraz właściwości odpadów z
opisem, o którym mowa w pkt 1; wymóg ten nie dotyczy odpadów medycznych i
weterynaryjnych,
5) przechowywania próbek przez okres co najmniej 1 miesiąca po termicznym
przekształceniu tych odpadów.
2. Zarządzający spalarnią odpadów niebezpiecznych jest obowiązany również do:
1) badania fizycznych i chemicznych właściwości odpadów powstałych w wyniku
termicznego przekształcania odpadów, w tym w szczególności rozpuszczalnych
frakcji metali ciężkich,
2) transportu i magazynowania odpadów w postaci pylistej, powstałych w
wyniku termicznego przekształcania odpadów, w zamkniętych pojemnikach,
3) określenia bezpiecznej trasy przejazdu odpadów powstałych w wyniku
termicznego przekształcania odpadów, jeżeli odpadów tych nie udało się
poddać odzyskowi lub unieszkodliwić w miejscu ich powstania.
3. Przepis ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku wytwórców odpadów
niebezpiecznych, którzy termicznie przekształcają wyłącznie własne odpady w
miejscu ich powstania, pod warunkiem dotrzymywania wymagań określonych dla
spalarni odpadów niebezpiecznych.
4. Posiadacz odpadów, który przyjmuje odpady niebezpieczne do termicznego
przekształcania odpadów w instalacjach innych niż spalarnie odpadów
niebezpiecznych, jest obowiązany do przestrzegania wymagań, o których mowa w
ust. 1 i 2.
Art. 46.
1. Zarządzający spalarnią odpadów komunalnych lub spalarnią odpadów innych niż
niebezpieczne i komunalne, przed przyjęciem odpadów do ich termicznego
przekształcenia, jest obowiązany do:
1) określenia ilości odpadów,
2) sprawdzenia zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie
przekazania odpadu.
2. Posiadacz odpadów, który przyjmuje odpady inne niż niebezpieczne do
termicznego przekształcania odpadów w innych instalacjach niż spalarnie
odpadów lub w urządzeniach, obowiązany jest do przestrzegania wymagań, o
których mowa w ust. 1.
Art. 47.
Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw środowiska kierując się właściwościami odpadów określi, w drodze
rozporządzenia, wymagania dotyczące prowadzenia procesu termicznego
przekształcania odpadów, z wyjątkiem odpadów medycznych i weterynaryjnych, oraz
sposoby postępowania z odpadami powstałymi w wyniku termicznego przekształcania
odpadów.
Art. 48.
1. W razie niedopełnienia przez zarządzającego spalarnią odpadów obowiązków, o
których mowa w art. 44-46, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać
decyzję o wstrzymaniu działalności w zakresie termicznego przekształcania
odpadów.
2. W przypadkach określonych w ust. 1, na wniosek zarządzającego spalarnią
odpadów, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może ustalić termin
usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a w razie nieusunięcia ich w tym
terminie - wstrzyma działalność w zakresie termicznego przekształcania
odpadów.
3. W decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, określa się termin wstrzymania
działalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jej
zakończenia.
4. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu działalności wszczyna
się z urzędu.
5. Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do posiadacza odpadów, który
przyjmuje odpady do termicznego przekształcania w instalacjach i
urządzeniach, o których mowa w art. 45 ust. 4 i art. 46 ust. 2.
Art. 49.
1. Kierownikiem spalarni odpadów niebezpiecznych może być wyłącznie osoba,
która posiada świadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania
odpadami.
2. wiadectwo stwierdzające kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami
wydaje wojewoda, po złożeniu przez zainteresowanego egzaminu w zakresie
gospodarowania odpadami z wynikiem pozytywnym.
3. Egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza się na wniosek
zainteresowanego zawierający imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz
miejsce zamieszkania wnioskodawcy. Do wniosku dołącza się odpis dyplomu lub
świadectwa potwierdzającego posiadane wykształcenie albo zaświadczenie o
praktyce zawodowej oraz dowód uiszczenia opłaty związanej z przeprowadzeniem
egzaminu.
4. Egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana
przez wojewodę.
5. Koszty związane z przeprowadzeniem egzaminu oraz wydaniem świadectwa ponosi
zainteresowany.
6. W razie uzyskania negatywnego wyniku egzaminu zainteresowany może wystąpić z
wnioskiem o wyznaczenie terminu ponownego egzaminu, który może być
przeprowadzony najwcześniej po upływie 6 miesięcy od dnia pierwszego
egzaminu.
7. Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do kierownika spalarni odpadów
innych niż niebezpieczne i komunalne oraz do kierownika innej instalacji, do
której są przyjmowane odpady niebezpieczne do termicznego przekształcania.
8. Minister właściwy do spraw środowiska kierując się potrzebą zapewnienia
prawidłowego unieszkodliwiania odpadów oraz potrzebami ochrony środowiska
określi, w drodze rozporządzenia:
1) tryb powoływania komisji egzaminacyjnej oraz jej skład,
2) zakres wiadomości podlegających sprawdzeniu,
3) tryb przeprowadzania egzaminu,
4) wysokość opłat związanych z przeprowadzeniem egzaminu i wydaniem
świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami
oraz sposób ich uiszczania,
5) wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej,
6) wzór świadectwa stwierdzającego kwalifikacje w zakresie gospodarowania
odpadami.
Rozdział 7
Składowanie i magazynowanie odpadów
Art. 50.
1. Wyróżnia się następujące typy składowisk odpadów: składowisko odpadów
niebezpiecznych, składowisko odpadów obojętnych, składowisko odpadów innych
niż niebezpieczne i obojętne.
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,
szczegółowe wymagania dotyczące lokalizacji, budowy, eksploatacji i
zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów,
uwzględniając zjawiska przyrodnicze i uwarunkowania geologiczne oraz systemy
kontroli.
Art. 51.
1. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
terenu dla składowiska odpadów może uzależnić wydanie tej decyzji od
przedstawienia przez inwestora ekspertyzy co do możliwości odzysku lub
unieszkodliwienia odpadów w inny sposób niż przez składowanie.
2. Wyznaczenie składowiska odpadów w pobliżu lotnisk wymaga zgody organów
administracji lotniczej.
3. Wyznaczenie składowiska odpadów w pobliżu obiektów zabytkowych lub na
terenie występowania istniejących stanowisk archeologicznych wymaga zgody
wojewódzkiego konserwatora zabytków.
4. Wyznaczenie składowiska odpadów w obszarze pasa nadbrzeżnego oraz morskich
portów i przystani wymaga zgody dyrektora urzędu morskiego.
5. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
terenu dla składowiska odpadów, odmówi wydania takiej decyzji w przypadku
braku zgody wymaganej w ust. 2-4 lub jeżeli istnieje uzasadniona technicznie,
ekologicznie lub ekonomicznie możliwość odzysku lub unieszkodliwiania odpadów
bez budowy składowiska odpadów.
6. Organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę składowiska
odpadów, ustala w tej decyzji obowiązek ustanowienia zabezpieczenia roszczeń,
mogących powstać w związku z funkcjonowaniem składowiska.
Art. 52.
1. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę składowiska odpadów powinien
dodatkowo zawierać:
1) imię i nazwisko oraz adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby
wnioskodawcy oraz zarządzającego składowiskiem odpadów, jeżeli są to różne
podmioty oraz adres składowiska odpadów,
2) rodzaje odpadów przewidziane do składowania na danym składowisku odpadów,
3) przewidywaną roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz pojemność
składowiska odpadów,
4) opis terenu składowiska odpadów, a w szczególności jego charakterystykę
geologiczną i hydrogeologiczną,
5) opis sposobu zapobiegania zanieczyszczeniu środowiska lub ograniczenia
ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko,
6) plan dotyczący eksploatacji, zarządzania i monitorowania składowiska
odpadów,
7) plan dotyczący zamknięcia składowiska odpadów oraz działań
poeksploatacyjnych,
8) sposoby zapobiegania awariom i sposoby postępowania w przypadku ich
wystąpienia,
9) kwalifikacje planowanego do zatrudnienia personelu,
10) proponowaną wysokość i formę zabezpieczenia roszczeń.
2. Organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę składowiska odpadów określa w
nim wymagania zapewniające ochronę życia i zdrowia ludzi, ochronę środowiska
oraz ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich.
3. Wymagania, o których mowa w ust. 2, dotyczą:
1) typu składowiska odpadów,
2) warunków technicznych składowiska odpadów,
3) rodzaju odpadów dopuszczonych do składowania na składowisku odpadów,
4) rodzaju odpadów niebezpiecznych dopuszczonych do składowania na
wydzielonej części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne, jeżeli
część tego składowiska wydzielono do składowania odpadów niebezpiecznych,
5) rocznej i ogólnej ilości odpadów dopuszczonych do składowania,
6) sposobu eksploatacji składowiska,
7) docelowej rzędnej (maksymalnej wysokości) składowania,
8) sposobu gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania odcieków,
9) sposobu gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania
gazu składowiskowego,
10) sposobu, częstotliwości i czasu monitorowania składowiska odpadów,
11) sposobu postępowania w przypadku wystąpienia awarii,
12) określenia technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów
13) kierunku rekultywacji,
14) obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie składowiska odpadów,
15) określenia wysokości i formy zabezpieczenia roszczeń.
Art. 53.
1. Pozwolenie na użytkowanie składowiska odpadów może być wydane po
zatwierdzeniu instrukcji eksploatacji składowiska odpadów oraz po
przeprowadzeniu kontroli przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.
2. Wniosek o zatwierdzenie instrukcji eksploatacji składowiska odpadów powinien
zawierać:
1) imię i nazwisko oraz adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby
wnioskodawcy oraz zarządzającego składowiskiem odpadów, jeżeli są to różne
podmioty oraz adres składowiska odpadów,
2) określenie typu składowiska odpadów,
3) określenie, czy na tym składowisku, jeżeli nie jest to składowisko
odpadów niebezpiecznych, zostały wydzielone części, na których mają być
składowane określone rodzaje odpadów niebezpiecznych,
4) rodzaje odpadów przeznaczonych do składowania na tym składowisku,
5) wskazanie kwalifikacji kierownika i pracowników składowiska odpadów,
6) wyszczególnienie urządzeń technicznych niezbędnych do prawidłowego
funkcjonowania składowiska odpadów (np. kompaktor, spychacz, waga, brodzik
dezynfekcyjny, środki transportu),
7) wyszczególnienie aparatury kontrolno-pomiarowej wraz ze schematem
rozmieszczenia punktów pomiarowych,
8) określenie sposobu składowania poszczególnych rodzajów odpadów,
9) określenie rodzaju i grubości stosowanej warstwy izolacyjnej,
10) określenie godzin otwarcia składowiska odpadów,
11) określenie sposobu zabezpieczenia składowiska odpadów przed dostępem osób
nieuprawnionych,
12) określenie procedury przyjęcia odpadów na składowisko odpadów,
13) określenie sposobów i częstotliwości prowadzonych badań,
14) określenie sposobu prowadzenia dokumentacji dotyczącej eksploatacji
składowiska odpadów.
3. Instrukcję eksploatacji składowiska odpadów zatwierdza, w drodze decyzji:
1) wojewoda - dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,
dla których obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia
na środowisko wynika z przepisów o ochronie środowiska oraz gdy dotyczy
eksploatacji składowiska na terenach zakładów zaliczanych do tych
przedsięwzięć,
2) starosta - dla pozostałych przedsięwzięć.
4. W decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów
określa się:
1) typ składowiska odpadów,
2) w razie potrzeby wydzielone części składowiska odpadów innych niż
niebezpieczne, na których mogą być składowane określone rodzaje odpadów
niebezpiecznych,
3) rodzaje odpadów dopuszczonych do składowania na tym składowisku odpadów,
4) urządzenia techniczne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania
składowiska,
5) aparaturę kontrolno-pomiarową wraz ze schematem rozmieszczenia punktów
pomiarowych,
6) sposoby składowania poszczególnych rodzajów odpadów,
7) rodzaj i grubość stosowanej warstwy izolacyjnej,
8) godziny otwarcia składowiska odpadów,
9) sposób zabezpieczenia składowiska odpadów przed dostępem osób
nieuprawnionych,
10) procedury przyjęcia odpadów na składowisko odpadów,
11) sposoby i częstotliwość prowadzenia badań,
12) sposób prowadzenia dokumentacji dotyczącej eksploatacji składowiska
odpadów,
13) dodatkowe wymagania związane ze specyfiką składowania odpadów.
5. Organ, o którym mowa w ust. 3 odmówi, w drodze decyzji, zatwierdzenia
instrukcji eksploatacji składowiska odpadów, jeżeli:
1) kierownik składowiska odpadów nie posiada świadectwa stwierdzającego
kwalifikacje w zakresie gospodarowania odpadami,
2) instrukcja zawiera ustalenia sprzeczne z wymaganiami sanitarnymi,
bezpieczeństwa i higieny pracy, przeciwpożarowymi, a także wymaganiami
ochrony środowiska.
3) sposób eksploatacji jest sprzeczny z założeniami przyjętymi w decyzji o
warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub o pozwoleniu na budowę,
4) sposób eksploatacji mógłby powodować zagrożenia dla zdrowia, życia ludzi
lub dla środowiska.
6. Organ właściwy do zatwierdzenia instrukcji eksploatacji składowiska odpadów
jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja zatwierdzająca
instrukcję eksploatacji składowiska odpadów została wydana, do przeniesienia
tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli wyrazi ona zgodę na przyjęcie
wszystkich warunków zawartych w tej decyzji.
Art. 54.
1. Zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wymaga zgody
właściwego organu.
2. Zgodę na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wydaje,
na wniosek zarządzającego składowiskiem odpadów, w drodze decyzji:
1) wojewoda - dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,
dla których obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia
na środowisko wynika z przepisów o ochronie środowiska oraz gdy dotyczy
eksploatacji składowiska na terenach zakładów zaliczanych do tych
przedsięwzięć,
2) starosta - dla pozostałych przedsięwzięć
po przeprowadzeniu kontroli składowiska odpadów przez wojewódzkiego inspektora
ochrony środowiska.
3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać:
1) określenie technicznego sposobu zamknięcia składowiska odpadów lub jego
wydzielonej części,
2) harmonogram działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów.
4. Zgoda, o której mowa w ust. 1, na zamknięcie składowiska odpadów lub jego
wydzielonej części określa:
1) techniczny sposób zamknięcia składowiska odpadów lub jego wydzielonej
części,
2) harmonogram działań związanych z rekultywacją składowiska odpadów,
3) warunki sprawowania nadzoru nad zrekultywowanym składowiskiem odpadów.
5. Zarządzający składowiskiem, po wykonaniu obowiązków określonych w decyzji o
zgodzie na zamknięcie składowiska, może złożyć wniosek o uchylenie
ustanowionego zabezpieczenia roszczeń. Przepis art. 35 ust. 2 stosuje się
odpowiednio.
Art. 55.
1. Zakazuje się składowania odpadów:
1) występujących w postaci ciekłej, w tym odpadów zawierających wodę w
ilości powyżej 95% masy całkowitej, z wyłączeniem szlamów,
2) o właściwościach wybuchowych, żrących, utleniających, wysoce łatwopalnych
lub łatwopalnych,
3) medycznych i weterynaryjnych,
4) powstających w wyniku prac naukowo-badawczych, rozwojowych lub
działalności dydaktycznej, które nie są zidentyfikowane lub są nowe i
których oddziaływanie na środowisko jest nieznane,
5) opon i ich części, z wyłączeniem opon rowerowych i opon o średnicy
zewnętrznej większej niż 1400 mm,
6) w śródlądowych wodach powierzchniowych i podziemnych,
7) w polskich obszarach morskich,
8) w przypadkach określonych w przepisach odrębnych.
2. Zakazuje się rozcieńczania lub sporządzania mieszanin odpadów ze sobą lub z
innymi substancjami lub przedmiotami w celu spełnienia kryteriów dopuszczenia
odpadów do składowania na składowisku odpadów.
3. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw środowiska, kierując się właściwościami odpadów, może określić w
drodze rozporządzenia, kryteria dopuszczenia odpadów do składowania na
składowisku odpadów danego typu.
4. Odpady powinny być składowane w sposób selektywny. Dopuszcza się składowanie
określonych rodzajów odpadów w sposób nieselektywny (mieszanie), jeżeli w
wyniku takiego składowania nie nastąpi zwiększenie negatywnego oddziaływania
tych odpadów na środowisko.
5. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw środowiska, kierując się właściwościami odpadów, może określić, w
drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów, które mogą być składowane w sposób
nieselektywny.
Art. 56.
1. Odpady przed umieszczeniem na składowisku odpadów powinny być poddane
procesowi przekształcenia fizycznego, chemicznego lub biologicznego oraz
segregacji, w celu ograniczenia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi lub dla
środowiska lub też ograniczenia ilości lub objętości składowanych odpadów.
2. Obowiązki określone w ust. 1 nie dotyczą odpadów obojętnych oraz odpadów, w
stosunku do których proces przekształcenia fizycznego, chemicznego lub
biologicznego nie spowoduje ograniczenia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi
lub dla środowiska ani ograniczenia ilości lub objętości składowanych
odpadów.
Art. 57.
1. Na składowisku odpadów niebezpiecznych nie mogą być składowane odpady inne
niż niebezpieczne.
2. Stałe odpady niebezpieczne, które po procesie przekształcenia nie wchodzą w
reakcje z innymi odpadami, mogą być składowane na wydzielonych częściach
składowisk odpadów innych niż niebezpieczne z wyjątkiem składowisk odpadów
obojętnych, jeżeli odcieki z tych odpadów spełniają kryteria przewidziane dla
dopuszczenia odpadów innych niż niebezpieczne do składowania na składowiskach
odpadów innych niż niebezpieczne.
3. Na składowanie odpadów niebezpiecznych na wydzielonych częściach innych
składowisk odpadów wytwórca odpadów niebezpiecznych jest obowiązany uzyskać
zezwolenie starosty, właściwego ze względu na miejsce składowania odpadów,
wydawane w drodze decyzji, po uzgodnieniu z wójtem, burmistrzem lub
prezydentem miasta, a w obszarze pasa nadbrzeżnego oraz morskich portów i
przystani również z dyrektorem urzędu morskiego; wymóg uzgodnienia z
prezydentem miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu.
4. Wytwórca odpadów niebezpiecznych dołącza do wniosku o wydanie zezwolenia, o
którym mowa w ust. 3, oświadczenie zarządzającego składowiskiem odpadów o
możliwości składowania odpadów niebezpiecznych zgodnie z wymaganiami
określonymi w art. 52 oraz jego zgodę na składowanie tych odpadów.
Art. 58.
Na składowiskach odpadów obojętnych mogą być składowane tylko odpady obojętne.
Art. 59.
1. Zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany:
1) ustalić ilość odpadów przed ich przyjęciem na składowisko,
2) sprawdzić zgodność przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie
przekazania odpadu,
3) zapewnić selektywne składowanie odpadów, mając na uwadze uniknięcie
szkodliwych dla środowiska reakcji pomiędzy składnikami tych odpadów,
możliwość dalszego ich wykorzystania oraz rekultywację i ponowne
zagospodarowanie terenu składowiska odpadów,
4) utrzymywać i eksploatować składowisko odpadów w sposób zapewniający
właściwe funkcjonowanie urządzeń technicznych stanowiących wyposażenie
składowiska odpadów oraz zachowanie wymagań sanitarnych, bezpieczeństwa i
higieny pracy, przeciwpożarowych, a także zasad ochrony środowiska,
zgodnie z zatwierdzoną instrukcją eksploatacji składowiska odpadów,
5) odmówić przyjęcia odpadów na składowisko odpadów, których skład jest
niezgodny z dokumentami wymaganymi przy obrocie odpadami lub zezwoleniem
na składowanie odpadów niebezpiecznych na wydzielonej części innego
składowiska odpadów lub zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie
odzysku lub unieszkodliwiania odpadów i zawiadomić o tym niezwłocznie
wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska,
6) zawiadomić organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie
składowiska odpadów oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o
zakończeniu eksploatacji i wykonaniu prac rekultywacyjnych,
7) monitorować składowisko odpadów przed rozpoczęciem, w trakcie i po
zakończeniu eksploatacji składowiska oraz corocznie przesyłać uzyskane
wyniki wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska w terminie do końca
pierwszego kwartału, po zakończeniu roku kalendarzowego, którego te wyniki
dotyczyły,
8) powiadamiać niezwłocznie wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o
stwierdzonych zmianach obserwowanych parametrów, wskazujących na możliwość
wystąpienia lub powstanie zagrożeń dla środowiska.
2. W przypadku określonym w ust. 1 pkt 8 wojewódzki inspektor ochrony
środowiska określi, w drodze decyzji, zakres i harmonogram działań
niezbędnych do ustalenia przyczyn zmian obserwowanych parametrów oraz
możliwych zagrożeń dla środowiska, a następnie po ich ustaleniu określi, w
drodze decyzji, zakres i harmonogram działań niezbędnych do usunięcia
przyczyn i skutków stwierdzonych zagrożeń dla środowiska.
3. W razie niedopełnienia przez zarządzającego składowiskiem odpadów
obowiązków, o których mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska
może wydać decyzję o wstrzymaniu użytkowania składowiska odpadów.
4. Decyzję, o której mowa w ust. 3, może wydać również wojewódzki inspektor
sanitarny w przypadku stwierdzenia zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi.
5. W przypadkach określonych w ust. 3 i 4, na wniosek zarządzającego
składowiskiem odpadów, odpowiednio wojewódzki inspektor ochrony środowiska
lub wojewódzki inspektor sanitarny może ustalić termin do usunięcia
stwierdzonych nieprawidłowości, a w razie nieusunięcia ich w tym terminie -
wstrzyma użytkowanie składowiska odpadów.
6. W decyzjach, o których mowa w ust. 3-5, ustala się termin wstrzymania
użytkowania, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jego
zakończenia.
7. Decyzje, o których mowa w ust. 2, oraz decyzje o wstrzymaniu użytkowania
składowiska odpadów wydawane są z urzędu.
Art. 60.
Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw zdrowia kierując się zależnościami między możliwością występowania
zagrożeń dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska a lokalizacją i
technicznymi parametrami składowiska odpadów określi, w drodze rozporządzenia,
zakres, czas, sposób oraz warunki prowadzenia monitoringu składowisk odpadów.
Art. 61.
Cena za przyjęcie odpadów do składowania na składowisko odpadów powinna
uwzględniać w szczególności koszty budowy, eksploatacji, zamknięcia,
rekultywacji, monitorowania i nadzorowania składowiska odpadów.
Art. 62.
Do kierownika składowiska odpadów stosuje się art. 49.
Art. 63.
1. Magazynowanie odpadów może odbywać się na terenie, do którego posiadacz
odpadów ma tytuł prawny.
2. Miejsce magazynowania odpadów nie wymaga wyznaczenia w trybie przepisów o
zagospodarowaniu przestrzennym.
3. Odpady przeznaczone do odzysku lub unieszkodliwiania, z wyjątkiem
składowania, mogą być magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania wynika z
procesów technologicznych lub organizacyjnych i nie przekracza terminów
uzasadnionych zastosowaniem tych procesów, nie dłużej jednak niż przez okres
3 lat.
4. Odpady przeznaczone do składowania mogą być magazynowane jedynie w celu
zebrania odpowiedniej ilości tych odpadów do transportu na składowisko
odpadów, nie dłużej jednak niż przez okres 1 roku.
5. Okresy magazynowania odpadów, o których mowa w ust. 3 i 4 liczone są łącznie
dla wszystkich kolejnych posiadaczy tych odpadów.
6. Określenie miejsca i sposobu magazynowania odpadów następuje w:
1) pozwoleniu zintegrowanym, o którym mowa w przepisach o ochronie
środowiska,
2) pozwoleniu na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1,
3) decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, o
której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1,
4) informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania
wytworzonymi odpadami, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2
pkt 2,
5) zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub
unieszkodliwiania odpadów, o którym mowa w art. 26 ust. 1,
6) zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub
transportu odpadów, o którym mowa w art. 28 ust. 1.
Rozdział 8
Międzynarodowy obrót odpadami
Art. 64.
Międzynarodowy obrót odpadami polega na przywozie odpadów z zagranicy na
terytorium państwa polskiego, przewozie odpadów pochodzących z zagranicy przez
terytorium państwa polskiego oraz wywozie odpadów za granicę z terytorium
państwa polskiego.
Art. 65.
1. Zakazuje się przywozu z zagranicy odpadów niebezpiecznych, z zastrzeżeniem
ust. 2.
2. Dopuszcza się przywóz odpadów niebezpiecznych, określonych w przepisach, o
których mowa w ust. 4, za zezwoleniem Głównego Inspektora Ochrony rodowiska,
wydanym w drodze decyzji, jeżeli są spełnione łącznie warunki, o których mowa
w ust. 8.
3. Do wydawania zezwoleń na przywóz z zagranicy odpadów niebezpiecznych stosuje
się odpowiednio przepisy dotyczące zezwoleń na przywóz z zagranicy odpadów
innych niż niebezpieczne.
4. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,
rodzaje odpadów niebezpiecznych dopuszczonych do przywozu z zagranicy, okres,
przez jaki odpady te mogą być przywożone oraz ich ilości, kierując się
potrzebami gospodarki narodowej oraz możliwością odzysku bezpiecznego dla
życia, zdrowia ludzi i dla środowiska.
5. Zakazuje się przywozu z zagranicy odpadów wymieszanych z przedmiotami lub
substancjami nie będącymi odpadami.
6. Przywóz z zagranicy odpadów innych niż niebezpieczne jest dopuszczalny
jedynie za zezwoleniem Głównego Inspektora Ochrony rodowiska, wydanym w
drodze decyzji. Kopię zezwolenia Główny Inspektor Ochrony rodowiska
przekazuje Prezesowi Głównego Urzędu Ceł, Komendantowi Głównemu Straży
Granicznej oraz marszałkowi województwa i wójtowi, burmistrzowi lub
prezydentowi miasta właściwym ze względu na miejsce odzysku.
7. Odbiór odpadów przekazywanych do urządzeń odbiorczych w portach morskich,
rzecznych i lotniczych, powstałych w trakcie normalnej eksploatacji statków
morskich i żeglugi śródlądowej oraz statków powietrznych, a także ze
sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń o polskiej przynależności oraz z
polskich stacji badawczych w Arktyce i Antarktyce, nie podlega ograniczeniom,
o których mowa w ust. 1, 5 i 6.
8. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 6, może być wydane, jeżeli spełnione
zostaną łącznie następujące warunki:
1) odpady przeznaczone są do odzysku w kraju lub za granicą, z wyjątkiem
działań określonych jako R1 i R10 w załączniku nr 5 do ustawy,
2) nie ma na terenie kraju możliwych do pozyskania odpadów nadających się do
równorzędnego odzysku lub też występują one w niewystarczającej ilości,
3) odpady przywiezione z zagranicy lub sposób odzysku w kraju nie spowodują
wzrostu zagrożenia dla środowiska i nie przyczynią się do zwiększenia masy
składowanych odpadów.
9. Główny Inspektor Ochrony rodowiska może uzależnić wydanie zezwolenia od
przedstawienia przez przywożącego odpady z zagranicy ekspertyzy co do
spełnienia warunków określonych w ust. 8 w zależności od rodzaju odpadów,
oraz przedstawienia decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu, pozwolenia
zintegrowanego, pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,
pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,
pozwolenia na wytwarzanie odpadów, zezwolenia na prowadzenie działalności w
zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów.
10. Zezwolenie na przywóz odpadów z zagranicy wydaje się na czas oznaczony nie
dłuższy niż 5 lat, na wniosek przywożącego odpady, zawierający:
1) opis przywożonych odpadów, w tym ich fizycznych i chemicznych
właściwości,
2) określenie ilości przywożonych odpadów,
3) wskazanie miejsca odzysku,
4) opis sposobu gospodarowania przywiezionymi odpadami, w tym opis
technologii ich odzysku wraz z opisem oddziaływania na środowisko,
5) wskazanie trasy wwozu odpadów, rodzaju transportu i opakowania odpadów
dla odpadów niebezpiecznych,
6) wskazanie imienia i nazwiska lub nazwy i adresu zamieszkania lub siedziby
wytwórcy odpadów oraz ich dostawcy,
7) uzasadnienie potrzeby przywiezienia odpadów z zagranicy.
11. Główny Inspektor Ochrony rodowiska może zażądać udokumentowania informacji
zawartych we wniosku, o którym mowa w ust. 10.
12. Zezwolenie na przywóz odpadów z zagranicy może być wydane przedsiębiorcy lub
jednostce organizacyjnej niebędącej przedsiębiorcą.
13. W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 2 i 6, Główny Inspektor Ochrony
rodowiska określa:
1) przywożącego odpady,
2) rodzaj przywożonych odpadów,
3) ilość przywożonych odpadów,
4) czas na jaki zezwolenie jest udzielone,
5) miejsce odzysku,
6) sposób gospodarowania przywiezionymi odpadami,
7) sposób postępowania z odpadami powstającymi w procesie odzysku,
8) obowiązek informowania przez przywożącego odpady o rzeczywistej ilości
przywiezionych odpadów w określonym czasie,
9) trasę wwozu odpadów, w szczególności przejście graniczne, którym będą
wwożone odpady, rodzaj transportu i opakowania odpadów dla odpadów
niebezpiecznych,
10) inne wymagania dotyczące przywozu odpadów i odzysku.
14. Dokument przywozowy dla odpadów innych niż niebezpieczne stanowi załącznik
do zezwolenia, o którym mowa w ust. 6.
15. W przypadku, gdy w postępowaniu o wydanie zezwolenia na przywóz odpadów,
Główny Inspektor Ochrony rodowiska stwierdzi, że ubiegający się o zezwolenie
naruszył w okresie ostatnich 3 lat warunki wcześniejszego zezwolenia na
przywóz odpadów, odmówi wydania nowego zezwolenia.
16. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 i 6, może być przez Głównego Inspektora
Ochrony rodowiska cofnięte, w drodze decyzji, bez odszkodowania w razie
stwierdzenia, że przywożący odpady nie przestrzega zawartych w zezwoleniu
warunków. Kopię decyzji o cofnięciu zezwolenia Główny Inspektor Ochrony
rodowiska przekazuje niezwłocznie Prezesowi Głównego Urzędu Ceł,
Komendantowi Głównemu Straży Granicznej oraz marszałkowi województwa i
wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta właściwym ze względu na miejsce
odzysku.
17. Odpady sprowadzane z zagranicy, które nie zostały poddane odzyskowi zgodnie
z zezwoleniem, podlegają zwrotowi do ich dostawcy.
18. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw gospodarki kierując się właściwościami odpadów, może określić, w
drodze rozporządzenia, listę odpadów, których przywóz z zagranicy nie wymaga
zezwolenia, o którym mowa w ust. 6.
Art. 66.
1. Wywóz za granicę odpadów niebezpiecznych jest dopuszczalny wyłącznie za
zezwoleniem Głównego Inspektora Ochrony rodowiska. Główny Inspektor Ochrony
rodowiska przekazuje kopię wydanego zezwolenia Prezesowi Głównego Urzędu Ceł
i Komendantowi Głównemu Straży Granicznej.
2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane, jeżeli:
1) sposób gospodarowania odpadami za granicą będzie bezpieczny dla
środowiska,
2) właściwe organy władz państwa przyjmującego odpady niebezpieczne oraz
państw, przez których terytoria odpady te będą przewożone, wyrażą zgodę na
ich przyjęcie oraz przewóz.
3. Przepisy ust. 1 i 2 mają odpowiednie zastosowanie w przypadku przewozu
odpadów niebezpiecznych przez terytorium państwa polskiego.
4. Zezwolenie na wywóz odpadów niebezpiecznych za granicę wydaje się na czas
oznaczony, na wniosek wywożącego odpady, zawierający:
1) opis wywożonych odpadów, w tym ich fizycznych i chemicznych właściwości,
wraz z opisem sposobu wytworzenia tych odpadów i informacją o wymaganiach
dotyczących zasad ostrożnego obchodzenia się z odpadami,
2) określenie ilości wywożonych odpadów,
3) wskazanie trasy wywozu odpadów, rodzaju transportu i opakowania odpadów
oraz informacji o ubezpieczeniu transportu,
4) wskazanie imienia i nazwiska lub nazwy i adresu zamieszkania lub siedziby
podmiotu odbierającego odpady oraz miejsca odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów,
5) opis sposobu gospodarowania odpadami za granicą,
6) uzasadnienie potrzeby wywozu odpadów.
5. Główny Inspektor Ochrony rodowiska może zażądać udokumentowania informacji
zawartych we wniosku, o którym mowa w ust. 4.
6. W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 1, Główny Inspektor Ochrony rodowiska
określa:
1) wywożącego odpady,
2) rodzaj wywożonych odpadów,
3) ilość wywożonych odpadów,
4) czas na jaki zezwolenie jest udzielone,
5) imiona i nazwiska lub nazwy i adresy zamieszkania lub siedziby podmiotów
odbierających odpady oraz miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
6) sposób gospodarowania wywiezionymi odpadami za granicą,
7) trasę wywozu odpadów, w szczególności przejście graniczne, którym będą
wywożone odpady, rodzaj transportu i opakowania odpadów,
8) obowiązek informowania przez wywożącego odpady o rzeczywistej ilości
wywiezionych odpadów w określonym czasie,
9) inne wymagania dotyczące wywozu odpadów.
7. Dokument wywozowy dla odpadów niebezpiecznych stanowi załącznik do
zezwolenia, o którym mowa w ust. 1.
8. W przypadku, gdy w postępowaniu o wydanie zezwolenia na wywóz odpadów
niebezpiecznych Główny Inspektor Ochrony rodowiska stwierdzi, że ubiegający
się o zezwolenie naruszył w okresie ostatnich 3 lat warunki wcześniejszego
zezwolenia na wywóz odpadów, odmówi wydania nowego zezwolenia.
9. Zezwolenie na wywóz odpadów niebezpiecznych może być przez Głównego
Inspektora Ochrony rodowiska cofnięte, w drodze decyzji, bez odszkodowania w
razie stwierdzenia, że wywożący odpady nie przestrzega zawartych w zezwoleniu
warunków. Kopię decyzji o cofnięciu zezwolenia Główny Inspektor Ochrony
rodowiska przekazuje niezwłocznie Prezesowi Głównego Urzędu Ceł,
Komendantowi Głównemu Straży Granicznej oraz marszałkowi województwa i
wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta właściwym ze względu na miejsce
zamieszkania lub siedzibę posiadacza odpadów.
10. Zezwolenie na przewóz odpadów niebezpiecznych przez terytorium państwa
polskiego wydaje się na czas oznaczony, na wniosek zawierający:
1) opis przewożonych odpadów, w tym ich fizycznych i chemicznych
właściwości, wraz z opisem sposobu wytworzenia tych odpadów i informacją o
wymaganiach dotyczących zasad ostrożnego obchodzenia się z odpadami,
2) określenie ilości przewożonych odpadów,
3) wskazanie trasy przewozu odpadów, rodzaju transportu i opakowania odpadów
oraz informacji o ubezpieczeniu transportu,
4) wskazanie nazwy i adresu podmiotu odbierającego odpady oraz miejsca
odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
5) opis sposobu gospodarowania odpadami za granicą.
11. Główny Inspektor Ochrony rodowiska może zażądać udokumentowania informacji
zawartych we wniosku, o którym mowa w ust. 10.
12. Zezwolenie na przewóz odpadów niebezpiecznych przez terytorium państwa
polskiego może być wydane przedsiębiorcy lub jednostce organizacyjnej
niebędącej przedsiębiorcą.
13. W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 10, Główny Inspektor Ochrony rodowiska
określa:
1) przewożącego odpady,
2) rodzaj przewożonych odpadów,
3) ilość przewożonych odpadów,
4) czas na jaki zezwolenie jest udzielone,
5) imiona i nazwiska lub nazwy i adresy zamieszkania lub siedziby podmiotów
odbierających odpady oraz miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
6) sposób gospodarowania odpadami za granicą,
7) trasę przewozu odpadów, w szczególności przejścia graniczne, którymi będą
przywożone i wywożone odpady, rodzaj transportu i opakowania odpadów,
8) obowiązek informowania przez przewożącego odpady o rzeczywistej ilości
przewiezionych odpadów w określonym czasie,
9) inne wymagania dotyczące przewozu odpadów.
14. Dokument przewozowy dla odpadów niebezpiecznych stanowi załącznik do
zezwolenia, o którym mowa w ust. 10.
15. W przypadku, gdy w postępowaniu o wydanie zezwolenia na przewóz odpadów
niebezpiecznych Główny Inspektor Ochrony rodowiska stwierdzi, że ubiegający
się o zezwolenie naruszył w okresie ostatnich 3 lat warunki wcześniejszego
zezwolenia na przewóz odpadów, odmówi wydania nowego zezwolenia.
16. Zezwolenie na przewóz odpadów niebezpiecznych może być przez Głównego
Inspektora Ochrony rodowiska cofnięte, w drodze decyzji, bez odszkodowania w
razie stwierdzenia, że przewożący odpady nie przestrzega zawartych w
zezwoleniu warunków. Kopię decyzji o cofnięciu zezwolenia Główny Inspektor
Ochrony rodowiska przekazuje niezwłocznie Prezesowi Głównego Urzędu Ceł i
Komendantowi Głównemu Straży Granicznej.
17. Jeżeli zagospodarowanie wywiezionych z terytorium państwa polskiego odpadów
nie może być dokonane zgodnie z warunkami kontraktu albo też wywóz nastąpił
bez zezwolenia, wywożący odpady jest obowiązany do odebrania tych odpadów.
18. Minister właściwy do spraw środowiska może kierując się wymaganiami
obowiązującymi w państwach, do których odpady są wywożone, w drodze
rozporządzenia, wprowadzić obowiązek uzyskiwania zezwoleń na wywóz do
określonych państw odpadów innych niż niebezpieczne.
19. Minister właściwy do spraw środowiska kierując się potrzebą ujednolicenia
wniosków, w drodze rozporządzenia, wprowadzi obowiązek składania wniosku o
wydanie zezwolenia na przewóz lub na wywóz odpadów niebezpiecznych za granicę
na formularzu, według wzoru określonego w rozporządzeniu.
Art. 67.
Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do
spraw gospodarki i ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując się
koniecznością zapewnienia sprawdzenia zgodności zgłoszonego rodzaju odpadów z
faktyczną zawartością ładunku przywożonego z zagranicy, wywożonego za granicę
lub przewożonego tranzytem, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz przejść
granicznych, którymi może być realizowany międzynarodowy obrót odpadami.
Art. 68.
1. Główny Inspektor Ochrony rodowiska prowadzi rejestr decyzji wydanych w
zakresie międzynarodowego obrotu odpadami, zawierający następujące dane: imię
i nazwisko lub nazwę, adres zamieszkania lub siedziby posiadaczy odpadów
uczestniczących w międzynarodowym obrocie odpadami.
2. Minister właściwy do spraw środowiska kierując się potrzebą ujednolicenia
tego rejestru określi, w drodze rozporządzenia, wzór rejestru, o którym mowa
w ust. 1.
3. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw transportu kierując się
potrzebą ujednolicenia tych dokumentów określi, w drodze rozporządzenia,
wzory dokumentów stosowanych w międzynarodowym obrocie odpadami.
Rozdział 9
Przepisy karne
Art. 69.
Kto wbrew przepisom wywozi za granicę odpady niebezpieczne
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 70.
Kto:
1) będąc zobowiązanym do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów pozbywa się
ich lub przekazuje podmiotom, które nie uzyskały wymaganych zezwoleń, lub
2) wbrew zakazom dotyczącym składowania odpadów lub niezgodnie z wymaganiami
określonymi w zatwierdzonej instrukcji eksploatacji składowiska odpadów
składuje odpady, lub
3) w miejscach na ten cel nieprzeznaczonych magazynuje lub składuje odpady,
lub
4) w celu spełniania kryteriów dopuszczenia odpadów do składowania na
składowiskach odpadów, rozcieńcza lub sporządza mieszaniny odpadów ze sobą
lub innymi substancjami lub przedmiotami, lub
5) powodując wzrost zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzi lub środowiska,
miesza odpady niebezpieczne różnych rodzajów lub odpady niebezpieczne z
odpadami innymi niż niebezpieczne lub dopuszcza do mieszania tych odpadów,
lub
6) bez wymaganego zezwolenia, prowadzi działalność w zakresie zbierania,
transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 71.
Kto:
1) wbrew zakazowi termicznie przekształca odpady poza instalacjami i
urządzeniami do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, lub
2) termicznie przekształca lub dopuszcza do przekształcania odpadów
niebezpiecznych w spalarniach albo w innych instalacjach, które nie
spełniają wymagań przewidzianych dla spalarni odpadów niebezpiecznych,
albo w urządzeniach
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 72.
Kto PCB (polichlorowane difenyle, polichlorowane trifenyle,
monometylotetrachloro-difenylometan, monometylodichlorodifenylometan,
monometylodibromodifenylometan oraz mieszaniny zawierające jakąkolwiek z tych
substancji w ilości powyżej 0,005% wagowo łącznie):
1) poddaje odzyskowi, lub
2) spala na statkach, lub
3) miesza z olejami odpadowymi w czasie zbierania lub magazynowania
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 73.
Kto miesza oleje odpadowe z innymi odpadami niebezpiecznymi w czasie ich
zbierania lub magazynowania, jeżeli poziom zanieczyszczeń w olejach odpadowych
przekracza dopuszczalne wartości
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 74.
Kto prowadząc działalność gospodarczą, w wyniku której powstają odpady w postaci
baterii lub akumulatorów, zbiera te odpady w sposób nieselektywny lub
unieszkodliwia je łącznie z innymi rodzajami odpadów
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 75.
Kto stosuje nieustabilizowane lub nieprzygotowane odpowiednio do celu i sposobu
ich stosowania komunalne osady ściekowe, lub wbrew obowiązkowi nie przeprowadza
badań komunalnych osadów ściekowych lub gruntów, na których mają być stosowane
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 76.
Kto:
1) wytwarza odpady bez wymaganej decyzji zatwierdzającej program gospodarki
odpadami niebezpiecznymi lub z naruszeniem jej warunków, lub
2) wytwarza odpady bez wymaganego złożenia informacji o wytworzonych
odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami lub prowadzi
gospodarkę odpadami niezgodnie ze złożoną informacją, lub
3) wytwarza odpady pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 24
ust. 5 albo rozpoczyna działalność powodującą powstawanie odpadów przed
upływem terminu do wniesienia sprzeciwu, lub
4) nie posiadając zatwierdzonej instrukcji eksploatacji składowiska odpadów
eksploatuje składowisko odpadów, lub
5) bez wymaganej zgody organu zamyka składowisko lub jego wydzieloną część,
lub
6) będąc obowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów lub przekazywania
wymaganych informacji lub zbiorczego zestawienia danych, nie wykonuje tego
obowiązku albo wykonuje go nieterminowo lub niezgodnie ze stanem
rzeczywistym
podlega karze grzywny.
Art. 77.
1. Kto zarządzając spalarnią odpadów niebezpiecznych lub instalacją inną niż
spalarnia odpadów niebezpiecznych przyjmuje odpady niebezpieczne do
termicznego przekształcania, nie sprawdzając zgodności przyjmowanych odpadów
z danymi zawartymi w karcie przekazania odpadu lub nie pobierając lub nie
przechowując próbek tych odpadów
podlega karze aresztu albo grzywny.
2. Kto zarządzając spalarnią odpadów komunalnych lub spalarnią odpadów innych
niż komunalne lub niebezpieczne albo inną instalacją lub urządzeniem
przyjmuje odpady inne niż niebezpieczne do termicznego przekształcenia, nie
sprawdzając zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie
przekazania odpadów
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 78.
Kto zarządzając składowiskiem odpadów nie dopełnia ciążących na nim obowiązków w
zakresie:
1) ustalenia ilości odpadów przed przyjęciem odpadów na składowisko, lub
2) sprawdzenia zgodności przyjmowanych odpadów z danymi zawartymi w karcie
przekazania odpadu, lub
3) utrzymywania i eksploatacji składowiska odpadów w sposób zapewniający
właściwe funkcjonowanie urządzeń technicznych stanowiących wyposażenie
składowiska odpadów oraz zachowanie wymagań sanitarnych, bezpieczeństwa i
higieny pracy, przeciwpożarowych, a także zasad ochrony środowiska,
zgodnie z zatwierdzoną instrukcją eksploatacji składowiska odpadów, lub
4) odmowy przyjęcia na składowisko odpadów o składzie niezgodnym z
dokumentami wymaganymi przy obrocie odpadami lub zezwoleniem, lub
5) monitorowania składowiska odpadów w trakcie jego eksploatacji i po jej
zakończeniu lub prowadzi monitorowanie niezgodnie z wymaganiami, lub
6) przesyłania uzyskanych wyników monitorowania składowiska odpadów
wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, lub
7) powiadamiania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o stwierdzonych
zmianach obserwowanych parametrów wskazujących na możliwość wystąpienia
zagrożeń dla środowiska, lub
8) przechowywania zbiorczych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów,
o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach
służących do odzysku lub unieszkodliwiania tych odpadów oraz przekazania
ich następnemu właścicielowi lub zarządcy nieruchomości
podlega karze aresztu albo grzywny.
Art. 79.
Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 70-78, następuje na zasadach i w
trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.
Rozdział 10
Przepis końcowy
Art. 80.
Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w odrębnej ustawie.
Załączniki do ustawy
z dnia 27 kwietnia 2001 r.
(poz. ....)
Załącznik nr 1
Kategorie odpadów
Q1 Pozostałości z produkcji lub konsumpcji, nie wymienione w pozostałych kategoriach
Q2 Produkty nie odpowiadające wymaganiom jakościowym
Q3 Produkty, których termin przydatności do właściwego użycia upłynął
Q4 Substancje lub przedmioty, które zostały rozlane, rozsypane, zgubione lub
takie, które uległy innemu zdarzeniu losowemu, w tym zanieczyszczone
wskutek wypadku lub powstałe wskutek prowadzenia akcji ratowniczej
Q5 Substancje lub przedmioty zanieczyszczone lub zabrudzone w wyniku planowych działań
(np. pozostałości z czyszczenia, materiały z opakowań - odpady opakowaniowe, pojemniki, itp.)
Q6 Przedmioty lub ich części nie nadające się do użytku (np. usunięte baterie,
zużyte katalizatory itp.)
Q7 Substancje, które nie spełniają już należycie swojej funkcji (np.
zanieczyszczone kwasy, zanieczyszczone rozpuszczalniki, zużyte sole
hartownicze itp.)
Q8 Pozostałości z procesów przemysłowych (np. żużle, pozostałości podestyla-
cyjne itp.)
Q9 Pozostałości z procesów usuwania zanieczyszczeń (np. osady ściekowe,
szlamy z płuczek, pyły z filtrów, zużyte filtry itp.)
Q10 Pozostałości z obróbki skrawaniem lub wykańczania (np. wióry, zgary itp.)
Q11 Pozostałości z wydobywania lub przetwarzania surowców (np. pozostałości
górnicze itp.)
Q12 Podrobione lub zafałszowane substancje lub przedmioty (np. oleje zanieczysz-
czone PCB itp)
Q13 Wszelkie substancje lub przedmioty, których użycie zostało prawnie zakazane
(np. PCB itp.)
Q14 Substancje lub przedmioty, dla których posiadacz nie znajduje już dalszego
zastosowania (np. odpady z rolnictwa, gospodarstw domowych, odpady biurowe,
z placówek handlowych, sklepów itp.)
Q15 Zanieczyszczone substancje powstające podczas rekultywacji gleby i ziemi
Q16 Wszelkie substancje lub przedmioty, które nie zostały uwzględnione w
powyższych kategoriach (np. z działalności usługowej, remontowej)
Załącznik nr 2
Kategorie lub rodzaje odpadów niebezpiecznych
Kategorie lub rodzaje odpadów wymienione według ich charakteru lub działalności,
wskutek której powstały.
Lista A:
Odpady wykazujące którąkolwiek z właściwości wyszczególnionych w załączniku nr 4
i które składają się z:
1. odpadów medycznych i weterynaryjnych,
2. środków farmaceutycznych, leków i związków stosowanych w medycynie lub w
weterynarii,
3. środków do impregnacji lub konserwacji drewna,
4. biocydów i środków fitofarmaceutycznych,
5. pozostałości substancji stosowanych jako rozpuszczalniki,
6. halogenowanych substancji organicznych nie stosowanych jako rozpuszczalniki,
z wyjątkiem obojętnych materiałów spolimeryzowanych,
7. soli hartowniczych zawierających cyjanki,
8. olejów mineralnych i substancji oleistych (np. z obróbki metali),
9. emulsji, mieszanin: olej-woda, węglowodór-woda,
10. substancji zawierających PCB (np. dielektryki itp.),
11. materiałów smolistych powstających wskutek rafinacji, destylacji lub
jakiejkolwiek obróbki pirolitycznej (np. pozostałości podestylacyjne itp.),
12. tuszów, barwników, pigmentów, farb, lakierów lub pokostów,
13. żywic, lateksu, plastyfikatorów, klejów lub spoiw,
14. substancji powstających w wyniku prac naukowo-badawczych, rozwojowych lub
działalności dydaktycznej, które nie są zidentyfikowane lub są nowe i których
oddziaływanie na człowieka lub środowisko jest nieznane (np. pozostałości
laboratoryjne itp.),
15. środków pirotechnicznych i innych materiałów wybuchowych,
16. chemikaliów stosowanych w przemyśle fotograficznym lub do obróbki zdjęć (np.
do wywoływania),
17. wszelkich substancji lub przedmiotów zanieczyszczonych dowolną pochodną
polichlorowanego dibenzofuranu,
18. wszelkich substancji lub przedmiotów zanieczyszczonych dowolną pochodną
polichlorowanej dibenzo-p-dioksyny.
Lista B:
Odpady, które zawierają którykolwiek ze składników wyliczonych w załączniku nr 3
i mają którekolwiek z właściwości wyliczonych w załączniku nr 4, i składają się
z:
19. mydeł, tłuszczów lub wosków pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego,
20. niehalogenowanych substancji organicznych nie stosowanych jako
rozpuszczalniki,
21. nieorganicznych substancji nie zawierających metali lub związków metali,
22. popiołów lub żużli,
23. gleby i ziemi, w tym urobku z pogłębiania,
24. soli hartowniczych nie zawierających cyjanków,
25. pyłów lub proszków metalicznych,
26. zużytych materiałów katalitycznych,
27. cieczy lub szlamów zawierających metale lub związki metali,
28. pozostałości z operacji usuwania zanieczyszczeń (np. pyły z filtrów), z
wyjątkiem (29), (30) i (33),
29. szlamów z płuczek,
30. szlamów z zakładów uzdatniania wody,
31. pozostałości z dekarbonizacji,
32. pozostałości z kolumn jonowymiennych,
33. osadów ściekowych, nie poddanych unieszkodliwieniu lub nie nadających się do
zastosowania w rolnictwie,
34. osadów z czyszczenia zbiorników lub urządzeń,
35. urządzeń zanieczyszczonych,
36. pojemników zanieczyszczonych po produktach, które zawierały jeden lub więcej
składników wymienionych w załączniku nr 3 (np. opakowania, butle gazowe
itp.),
37. baterii, akumulatorów i innych ogniw elektrycznych,
38. olejów roślinnych,
39. substancji lub przedmiotów pochodzących z selektywnej zbiórki odpadów z
gospodarstw domowych,
40. innych odpadów.
Załącznik nr 3
Składniki odpadów, które kwalifikują je jako odpady niebezpieczne
Składniki odpadów z listy B załącznika nr 2, które kwalifikują je jako odpady
niebezpieczne, jeśli posiadają właściwości opisane w załączniku nr 4
Odpady zawierające jako składniki:
C1 beryl, związki berylu,
C2 związki wanadu,
C3 związki chromu (VI),
C4 związki kobaltu,
C5 związki niklu,
C6 związki miedzi,
C7 związki cynku,
C8 arsen, związki arsenu,
C9 selen, związki selenu,
C10 związki srebra,
C11 kadm, związki kadmu,
C12 związki cyny,
C13 antymon, związki antymonu,
C14 tellur, związki telluru,
C15 związki baru z wyjątkiem siarczanu baru,
C16 rtęć, związki rtęci,
C17 tal, związki talu,
C18 ołów, związki ołowiu,
C19 siarczki nieorganiczne,
C20 nieorganiczne związki fluoru, z wyjątkiem fluorku wapnia,
C21 cyjanki nieorganiczne,
C22 następujące metale alkaliczne lub metale ziem alkalicznych: lit, sód,
potas, wapń, magnez w postaci niezwiązanej,
C23 kwaśne roztwory lub kwasy w postaci stałej,
C24 roztwory zasadowe i zasady w postaci stałej,
C25 azbest (pył i włókna),
C26 fosfor, związki fosforu, z wyjątkiem fosforanów mineralnych,
C27 karbonylki metali,
C28 nadtlenki,
C29 chlorany,
C30 nadchlorany,
C31 azydki,
C32 PCB,
C33 farmaceutyki oraz związki stosowane w medycynie lub w weterynarii,
C34 biocydy i substancje fitofarmaceutyczne (np. pestycydy),
C35 substancje zakaźne,
C36 kreozoty,
C37 izocyjaniany, tiocyjaniany,
C38 cyjanki organiczne (np. nitryle),
C39 fenole, związki fenolowe,
C40 halogenowane rozpuszczalniki,
C41 rozpuszczalniki organiczne, z wyjątkiem rozpuszczalników halogenowanych,
C42 związki halogenoorganiczne, z wyjątkiem obojętnych materiałów spolimery-
zowanych i innych substancji, o których mowa w niniejszym załączniku,
C43 aromatyczne, policykliczne i heterocykliczne związki organiczne,
C44 aminy alifatyczne,
C45 aminy aromatyczne,
C46 etery,
C47 substancje o właściwościach wybuchowych, z wyjątkiem substancji wyszcze-
gólnionych w innych punktach niniejszego załącznika,
C48 organiczne związki siarki,
C49 jakąkolwiek pochodną polichlorowanego dibenzofuranu,
C50 jakąkolwiek pochodną polichlorowanej dibenzo-p-dioksyny,
C51 węglowodory i ich związki z tlenem, azotem lub siarką nie uwzględnione w
inny sposób w niniejszym załączniku.
Załącznik nr 4
Właściwości odpadów, które powodują, że odpady są niebezpieczne
H1 “wybuchowe”: substancje, które mogą wybuchnąć pod wpływem ognia lub które
są bardziej wrażliwe na wstrząs lub tarcie niż dinitrobenzen,
H2 “utleniające”: substancje, które wykazują silnie egzotermiczne reakcje
podczas kon- taktu z innymi substancjami, w szczególności z substan- cjami
łatwopalnymi,
H3-A“wysoce łatwopalne”:
1) ciekłe substancje mające temperaturę zapłonu poniżej 21°C (w tym
nadzwyczaj łatwopalne ciecze),
2) substancje, które mogą rozgrzać się, a w efekcie zapalić się w
kontakcie z powietrzem w temperaturze otoczenia bez jakiegokolwiek
dostarczenia energii,
3) stałe substancje, które mogą się łatwo zapalić po krótkim kontakcie ze
źródłem zapłonu i które palą się nadal lub tlą po usunięciu źródła
zapłonu,
4) gazowe substancje, które są łatwopalne w powietrzu pod normalnym
ciśnieniem,
5) substancje, które w kontakcie z wodą lub wilgotnym powietrzem tworzą
wysoce łatwopalne gazy w niebezpiecznych ilościach,
H3-B“łatwopalne”: ciekłe substancje mające temperaturę zapłonu równą lub wyższą
niż 21°C i niższą lub równą 55°C,
H4 “drażniące”: substancje nie żrące, które poprzez krótki, długotrwały lub
powtarzający się kontakt ze skórą lub błoną śluzową mogą wywołać stan zapalny,
H5 “szkodliwe”: substancje, które jeśli są wdychane lub dostają się drogą
pokarmową lub wnikają przez skórę mogą spowodować ograniczone zagrożenie
dla zdrowia,
H6 “toksyczne”: substancje (w tym wysoce toksyczne substancje i preparaty),
które jeśli są wdychane lub dostają się drogą pokarmową lub wnikają przez
skórę mogą spowo dować poważne, ostre lub chroniczne zagrożenie zdrowia, a
nawet śmierć,
H7 “rakotwórcze”: substancje, które jeśli są wdychane lub dostają się drogą
pokarmową lub wnikają przez skórę mogą wywoływać raka lub też zwiększyć
częstotliwość jego występowania,
H8 “żrące”: substancje, które w zetknięciu z żywymi tkankami mogą spowodować
ich zniszczenie,
H9 “zakaźne”: substancje zawierające żywe mikroorganizmy lub ich toksyny, o
których wiadomo lub co do których istnieją wiarygodne podstawy do przyjęcia,
że powodują choroby człowieka lub innych żywych organizmów,
H10 “działające szkodliwie na rozrodność”: substancje, które jeśli są wdychane
lub dosta- ną się drogą pokarmową lub jeśli wnikają przez skórę mogą wywołać
niedziedzicznewrodzone deformacje lub też zwiększyć czę stotliwość ich
występowania,
H11 “mutagenne”: substancje, które jeśli są wdychane lub dostaną się drogą
pokarmową lub jeśli wnikają przez skórę mogą wywołać dziedziczne defekty
genetyczne lub też zwiększyć częstotliwość ich występowania,
H12 substancje, które w wyniku kontaktu z wodą, powietrzem lub kwasem uwalniają
tok-syczne lub wysoce toksyczne gazy,
H13 substancje, które po zakończeniu procesu unieszkodliwiania, mogą w do
wolny sposób, wydzielić inną substancję, np. w formie odcieku, która posiada
jakąkolwiek spo- śród cech wymienionych powyżej,
H14 “ekotoksyczne”: substancje, które stanowią lub mogą stanowić bezpośrednie
lub opóźnione zagrożenie dla jednego lub więcej elementów środowiska.
Jeżeli odpady posiadają chociażby jedną z cech wymienionych poniżej w pkt. a) -
ł) uznaje się je za posiadające właściwości wymienione w punktach od H3 do H8
(tzn. są one odpadami niebezpiecznymi):
a) charakteryzują się temperaturą zapłonu do 55C,
b) zawierają jedną lub więcej substancji określonych w odrębnych przepisach
jako wysoce toksyczne o łącznym ich stężeniu równym lub wyższym od 0,1%,
c) zawierają jedną lub więcej substancji określonych w odrębnych przepisach
jako toksyczne o łącznym ich stężeniu równym lub wyższym od 3%,
d) zawierają jedną lub więcej substancji określonych w odrębnych przepisach
jako szkodliwe o łącznym ich stężeniu równym lub wyższym od 25%,
e) zawierają jedną lub więcej substancji żrących określonych w odrębnych
przepisach jako R35 o łącznym ich stężeniu równym lub wyższym od 1%,
f) zawierają jedną lub więcej substancji żrących określonych w odrębnych
przepisach jako R34 o łącznym ich stężeniu równym lub wyższym od 5%,
g) zawierają jedną lub więcej substancji drażniących określonych w odrębnych
przepisach jako R41 o łącznym ich stężeniu równym lub wyższym od 10%,
h) zawierają jedną lub więcej substancji drażniących określonych w odrębnych
przepisach jako R36, R37, R38 o łącznym ich stężeniu równym lub wyższym od
20%,
i) zawierają jedną lub więcej substancji określonych w odrębnych przepisach
jako rakotwórcze (kategorie 1 lub 2) o łącznym ich stężeniu równym lub
wyższym od 0,1%,
j) zawierają jedną lub więcej substancji działające szkodliwie na rozrodczość
(kategorie 1 lub 2) określonych w odrębnych przepisach jako R60, R61 o
łącznym ich stężeniu równym lub wyższym od 0,5%,
k) zawierają jedną lub więcej substancji działające szkodliwie na rozrodczość
(kategoria 3) określonych w odrębnych przepisach jako R62, R63 o łącznym ich
stężeniu równym lub wyższym od 5%,
l) zawierają jedną lub więcej substancji mutagennych (kategorie 1 i 2)
określonych w odrębnych przepisach jako R46 o łącznym ich stężeniu równym lub
wyższym od 0,1%,
ł) zawierają jedną lub więcej substancji mutagennych (kategoria 3) określonych
w odrębnych przepisach jako R40 o łącznym ich stężeniu równym lub wyższym od
1%.
Załącznik nr 5
Działania polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części lub
prowadzące
do odzyskania z odpadów substancji lub materiałów lub energii
wraz z ich wykorzystaniem
R1 Wykorzystanie jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii
R2 Regeneracja lub odzyskiwanie rozpuszczalników
R3 Recykling lub regeneracja substancji organicznych, które nie są stosowane
jako rozpuszczalniki (włączając kompostowanie i inne biologiczne procesy
przekształcania)
R4 Recykling lub regeneracja metali i związków metali
R5 Recykling lub regeneracja innych materiałów nieorganicznych
R6 Regeneracja kwasów lub zasad
R7 Odzyskiwanie składników stosowanych do usuwania zanieczyszczeń
R8 Odzyskiwanie składników z katalizatorów
R9 Powtórna rafinacja oleju lub inne sposoby ponownego wykorzystania oleju
R10 Rozprowadzenie na powierzchni ziemi, w celu nawożenia lub ulepszania gleby
lub rekultywacji gleby i ziemi
R11 Wykorzystanie odpadów pochodzących z któregokolwiek z działań wymie-
nionych w punktach od R1 do R10
R12 Wymiana odpadów w celu poddania któremukolwiek z działań wymienio- nych w
punktach od R1 do R11
R13 Magazynowanie odpadów, które mają być poddane któremukolwiek z działań
wymienionych w punktach od R1 do R12 (z wyjątkiem tymczasowego maga-zynowania w
czasie zbiórki w miejscu, gdzie odpady są wytwarzane)
R14 Inne działania prowadzące do wykorzystania odpadów w całości lub części lub
do odzyskania z odpadów substancji lub materiałów, łącznie z ich
wykorzystaniem, nie wymienione w punktach od R1 do R13
Załącznik nr 6
Procesy unieszkodliwiania odpadów
D1 Składowanie na składowiskach odpadów obojętnych
D2 Obróbka w glebie i ziemi (np. biodegradacja odpadów płynnych lub szlamów w
glebie i ziemi)
D3 Składowanie poprzez głębokie wtryskiwanie (np. wtryskiwanie odpadów,
które można pompować)
D4 Retencja powierzchniowa (np. umieszczanie odpadów na poletkach osado-
wych lub lagunach)
D5 Składowanie na składowiskach odpadów niebezpiecznych lub na składowi-
skach odpadów innych niż niebezpieczne
D6 Odprowadzanie do wód z wyjątkiem mórz *
D7 Lokowanie (zatapianie) na dnie mórz
D8 Obróbka biologiczna nie wymieniona w innym punkcie niniejszego załącznika,
w wyniku której powstają odpady, unieszkodliwiane za pomocą któregokolwiek z
pro-cesów wymienionych w punktach od D1 do D12 (np. fermentacja)
D9 Obróbka fizyczno-chemiczna nie wymieniona w innym punkcie niniejszego
załącznika, w wyniku której powstają odpady, unieszkodliwiane za pomocą
któregokolwiek z procesów wymienionych w punktach od D1 do D12 (np. parowanie,
suszenie, strącanie)
D10 Termiczne przekształcanie odpadów w instalacjach lub urządzeniach zlokali-
zowanych na lądzie
D11 Termiczne przekształcanie odpadów w instalacjach lub urządzeniach zlokali-
zowanych na morzu
D12 Składowanie odpadów w pojemnikach w ziemi (np. w kopalni)
D13 Sporządzanie mieszanki lub mieszanie przed poddaniem któremukolwiek z
procesów wymienionych w punktach od D1 do D12
D14 Przepakowywanie przed poddaniem któremukolwiek z procesów wymienio- nych w
punktach od D1 do D13
D15 Magazynowanie w czasie któregokolwiek z procesów wymienionych w punktach od
D1 do D14 (z wyjątkiem tymczasowego magazynowania w czasie zbiórki w mie jscu,
gdzie odpady są wytwarzane)
* - Odprowadzanie do wód z wyjątkiem mórz w całości objęte jest zakazem.